Ang 58

ਭਾਈ ਰੇ ਅਵਰੁ ਨਾਹੀ ਮੈ ਥਾਉ ॥

bhaiee re avar naahee mai thaau ||

Ô frère, je n'ai pas d'autre lieu.

ਮੈ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥੧॥

mai dhan naam nidhaan hai gur dheeaa bal jaau ||1||

Ma richesse est le trésor du Naam : le Guru me l'a donné, je m'offre en sacrifice. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੁਰਮਤਿ ਪਤਿ ਸਾਬਾਸਿ ਤਿਸੁ ਤਿਸ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਉ ॥

gurmat pat saabaas tis tis kai sa(n)g milaau ||

Par l'enseignement du Guru vient l'honneur : honneur à celui-là, que je sois uni à lui.

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਘੜੀ ਨ ਜੀਵਊ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਰਿ ਜਾਉ ॥

tis bin ghaRee na jeevuoo bin naavai mar jaau ||

Sans lui je ne vivrais pas une heure ; sans le Naam je meurs.

ਮੈ ਅੰਧੁਲੇ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਟੇਕ ਟਿਕੀ ਘਰਿ ਜਾਉ ॥੨॥

mai a(n)dhule naam na veesarai Tek Tikee ghar jaau ||2||

Que moi l'aveugle je n'oublie pas le Naam : appuyé sur ce soutien, je rentre chez moi. ॥2॥

ਗੁਰੂ ਜਿਨਾ ਕਾ ਅੰਧੁਲਾ ਚੇਲੇ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥

guroo jinaa kaa a(n)dhulaa chele naahee Thaau ||

Ceux dont le guide est aveugle, leurs disciples n'ont pas de lieu.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਉ ਨ ਪਾਈਐ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕਿਆ ਸੁਆਉ ॥

bin satigur naau na paieeaai bin naavai kiaa suaau ||

Sans le vrai Guru le Naam ne s'obtient pas ; sans le Naam, quel but ?

ਆਇ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਣਾ ਜਿਉ ਸੁੰਞੈ ਘਰਿ ਕਾਉ ॥੩॥

aai giaa pachhutaavanaa jiau su(n)n(j)ai ghar kaau ||3||

Venu et reparti, il faut regretter, comme le corbeau dans une maison déserte. ॥3॥

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਦੇਹੁਰੀ ਜਿਉ ਕਲਰ ਕੀ ਭੀਤਿ ॥

bin naavai dhukh dhehuree jiau kalar kee bheet ||

Sans le Naam, le corps souffre comme un mur de terre saline.

ਤਬ ਲਗੁ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਈਐ ਜਬ ਲਗੁ ਸਾਚੁ ਨ ਚੀਤਿ ॥

tab lag mahal na paieeaai jab lag saach na cheet ||

Tant que le Vrai n'est pas dans la conscience, on n'atteint pas le Palais.

ਸਬਦਿ ਰਪੈ ਘਰੁ ਪਾਈਐ ਨਿਰਬਾਣੀ ਪਦੁ ਨੀਤਿ ॥੪॥

sabadh rapai ghar paieeaai nirabaanee padh neet ||4||

Imprégné du Shabad, on trouve sa demeure et l'état de délivrance à jamais. ॥4॥

ਹਉ ਗੁਰ ਪੂਛਉ ਆਪਣੇ ਗੁਰ ਪੁਛਿ ਕਾਰ ਕਮਾਉ ॥

hau gur poochhau aapane gur puchh kaar kamaau ||

J'interroge mon Guru, et selon sa réponse j'agis.

ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਦੁਖੁ ਜਲਿ ਜਾਉ ॥

sabadh salaahee man vasai haumai dhukh jal jaau ||

Que je Le loue par le Shabad, qu'Il habite mon esprit, et que la douleur de la haumai brûle.

ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਮਿਲਾਵੜਾ ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ ਮਿਲਾਉ ॥੫॥

sahaje hoi milaavaRaa saache saach milaau ||5||

Dans la sérénité l'union se fait, et je me fonds dans le Vrai des vrais. ॥5॥

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲੇ ਤਜਿ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

sabadh rate se niramale taj kaam karodh aha(n)kaar ||

Imprégnés du Shabad, ils sont immaculés, ayant quitté le désir, la colère et l'orgueil.

ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸਦ ਸਦਾ ਹਰਿ ਰਾਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥

naam salaahan sadh sadhaa har raakheh ur dhaar ||

Ils louent le Naam à jamais et gardent le Seigneur dans leur cœur.

ਸੋ ਕਿਉ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ਸਭ ਜੀਆ ਕਾ ਆਧਾਰੁ ॥੬॥

so kiau manahu visaareeaai sabh jeeaa kaa aadhaar ||6||

Comment L'oublier de son esprit, Lui l'appui de tous les êtres ? ॥6॥

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਸੋ ਮਰਿ ਰਹੈ ਫਿਰਿ ਮਰੈ ਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ॥

sabadh marai so mar rahai fir marai na dhoojee vaar ||

Celui qui meurt par le Shabad demeure mort : il ne meurt plus une seconde fois.

ਸਬਦੈ ਹੀ ਤੇ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

sabadhai hee te paieeaai har naame lagai piaar ||

C'est par le Shabad qu'on L'obtient, et que naît l'amour du Naam.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗੁ ਭੂਲਾ ਫਿਰੈ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥੭॥

bin sabadhai jag bhoolaa firai mar janamai vaaro vaar ||7||

Sans le Shabad, le monde erre égaré, meurt et renaît sans fin. ॥7॥