Ang 588

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੇਵਾ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥

tis gur kau sadh balihaaranai jin har sevaa banat banaiee ||

Je me sacrifie à jamais à ce Guru, qui a tracé la voie du service (Seva) au Har (le Nom de Dieu).

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਿਆਰਾ ਮੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਜਿਥੈ ਕਿਥੈ ਮੈਨੋ ਲਏ ਛਡਾਈ ॥

so satigur piaaraa merai naal hai jithai kithai maino le chhaddaiee ||

Ce cher vrai Guru est avec moi ; où que je sois, il me délivre.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਸਾਬਾਸਿ ਹੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥

tis gur kau saabaas hai jin har sojhee paiee ||

Louange à ce Guru, qui m'a donné la compréhension du Har.

ਨਾਨਕੁ ਗੁਰ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੀਆ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕੀ ਆਸ ਪੁਰਾਈ ॥੫॥

naanak gur viTahu vaariaa jin har naam dheeaa mere man kee aas puraiee ||5||

Nanak se sacrifie au Guru, qui m'a donné le Nom du Har et comblé l'espoir de mon cœur. ॥5॥

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauri.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ॥

tis gur kau hau vaariaa jin har kee har kathaa sunaiee ||

Je me sacrifie à ce Guru, qui m'a fait entendre le récit du Har.

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Salok, Mahalla 3.

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦਾਧੀ ਜਲਿ ਮੁਈ ਜਲਿ ਜਲਿ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ॥

tirasanaa dhaadhee jal muiee jal jal kare pukaar ||

Consumé par le désir ardent, l'homme meurt brûlé, criant tandis qu'il brûle et brûle encore.

ਸਤਿਗੁਰ ਸੀਤਲ ਜੇ ਮਿਲੈ ਫਿਰਿ ਜਲੈ ਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ॥

satigur seetal je milai fir jalai na dhoojee vaar ||

S'il rencontre le vrai Guru, source de fraîcheur, jamais plus il ne brûlera.

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਿਰਭਉ ਕੋ ਨਹੀ ਜਿਚਰੁ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥੧॥

naanak vin naavai nirabhau ko nahee jichar sabadh na kare veechaar ||1||

Ô Nanak, sans le Nom nul n'est sans crainte, tant qu'il ne médite pas la Parole (Shabad). ॥1॥

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Mahalla 3.

ਭੇਖੀ ਅਗਨਿ ਨ ਬੁਝਈ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

bhekhee agan na bujhiee chi(n)taa hai man maeh ||

Par les habits religieux, le feu ne s'éteint pas ; le souci reste au cœur.

ਵਰਮੀ ਮਾਰੀ ਸਾਪੁ ਨ ਮਰੈ ਤਿਉ ਨਿਗੁਰੇ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥

varamee maaree saap na marai tiau nigure karam kamaeh ||

Frapper le trou ne tue pas le serpent : ainsi agissent ceux qui sont sans Guru.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਸੇਵੀਐ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

satigur dhaataa seveeaai sabadh vasai man aai ||

Que l'on serve le vrai Guru, le Donateur : la Parole (Shabad) vient habiter le cœur.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਸਾਂਤਿ ਹੋਇ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝਾਇ ॥

man tan seetal saa(n)t hoi tirasanaa agan bujhai ||

Cœur et corps se rafraîchissent, la paix advient, le feu du désir s'éteint.

ਸੁਖਾ ਸਿਰਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਜਾ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

sukhaa sir sadhaa sukh hoi jaa vichahu aap gavai ||

La joie suprême des joies advient à jamais, quand on chasse de soi l'ego.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਦਾਸੀ ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਸਚਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

gurmukh udhaasee so kare j sach rahai liv lai ||

Vrai renoncement est celui du Gurmukh (tourné vers le Guru), qui demeure l'amour fixé sur le Vrai.

ਚਿੰਤਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰਜਾ ਆਘਾਇ ॥

chi(n)taa mool na hoviee har naam rajaa aaghai ||

Nul souci ne subsiste ; par le Nom du Har (le Nom de Dieu) il est comblé et rassasié.

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਹ ਛੂਟੀਐ ਹਉਮੈ ਪਚਹਿ ਪਚਾਇ ॥੨॥

naanak naam binaa neh chhooTeeaai haumai pacheh pachai ||2||

Ô Nanak, sans le Naam (le Nom) nul salut ; par l'orgueil (Haumai) l'homme se consume et se ruine. ॥2॥

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauri.

ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਅੜੇ ਸਰਬ ਸੁਖਾ ॥

jinee har har naam dhiaaiaa tinee paiaRe sarab sukhaa ||

Ceux qui ont médité le Nom du Seigneur Har (le Nom de Dieu) ont obtenu tous les bonheurs.

ਸਭੁ ਜਨਮੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜਿਨ ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਮਨਿ ਲਾਗੀ ਭੁਖਾ ॥

sabh janam tinaa kaa safal hai jin har ke naam kee man laagee bhukhaa ||

Toute leur vie est féconde, ceux dont le cœur a faim du Nom du Har.

ਜਿਨੀ ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਆਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਵਿਸਰਿ ਗਏ ਸਭਿ ਦੁਖਾ ॥

jinee gur kai bachan aaraadhiaa tin visar ge sabh dhukhaa ||

Ceux qui, selon la parole du Guru, l'ont adoré, ont oublié toutes leurs peines.

ਤੇ ਸੰਤ ਭਲੇ ਗੁਰਸਿਖ ਹੈ ਜਿਨ ਨਾਹੀ ਚਿੰਤ ਪਰਾਈ ਚੁਖਾ ॥

te sa(n)t bhale gursikh hai jin naahee chi(n)t paraiee chukhaa ||

Nobles sont ces saints, disciples du Guru, qui n'ont nul souci d'autre chose.

ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਗੁਰੂ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਹਰਿ ਲਾਗੇ ਮੁਖਾ ॥੬॥

dhan dha(n)n tinaa kaa guroo hai jis a(n)mirat fal har laage mukhaa ||6||

Béni, béni leur Guru, à la bouche duquel pendent les fruits de nectar (Amrit) du Har. ॥6॥

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Salok, Mahalla 3.

ਕਲਿ ਮਹਿ ਜਮੁ ਜੰਦਾਰੁ ਹੈ ਹੁਕਮੇ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

kal meh jam ja(n)dhaar hai hukame kaar kamai ||

En cet âge de fer (Kali Yuga), le messager de la Mort (Jam) est impitoyable ; pourtant il agit selon l'Ordre divin (Hukam).

ਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਮਨਮੁਖਾ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥

gur raakhe se ubare manmukhaa dhei sajai ||

Ceux que le Guru protège sont sauvés ; les égocentriques (Manmukh), il les châtie.

ਜਮਕਾਲੈ ਵਸਿ ਜਗੁ ਬਾਂਧਿਆ ਤਿਸ ਦਾ ਫਰੂ ਨ ਕੋਇ ॥

jamakaalai vas jag baa(n)dhiaa tis dhaa faroo na koi ||

Le monde est ligoté au pouvoir de la Mort ; nul ne peut s'en défaire par lui-même.

ਜਿਨਿ ਜਮੁ ਕੀਤਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥

jin jam keetaa so seveeaai gurmukh dhukh na hoi ||

Servons Celui qui a créé la Mort : au Gurmukh (tourné vers le Guru), nulle peine n'advient.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਮੁ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਜਿਨ ਮਨਿ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥੧॥

naanak gurmukh jam sevaa kare jin man sachaa hoi ||1||

Ô Nanak, la Mort elle-même sert le Gurmukh dont le cœur porte le Vrai. ॥1॥

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Mahalla 3.

ਏਹਾ ਕਾਇਆ ਰੋਗਿ ਭਰੀ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਨ ਜਾਇ ॥

ehaa kaiaa rog bharee bin sabadhai dhukh haumai rog na jai ||

Ce corps est rempli de maladie ; sans la Parole (Shabad), la peine et le mal de l'orgueil (Haumai) ne s'en vont pas.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਾ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇ ॥

satigur milai taa niramal hovai har naamo ma(n)n vasai ||

Quand on rencontre le vrai Guru, on devient pur, on établit le Nom du Har en son cœur.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਦੁਖੁ ਵਿਸਰਿਆ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥੨॥

naanak naam dhiaaiaa sukhadhaataa dhukh visariaa sahaj subhai ||2||

Ô Nanak, ayant médité le Naam (le Nom), dispensateur de paix, la peine s'oublie tout naturellement, en sérénité (Sahaj). ॥2॥