ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥
naanak bin satigur seve jam pur badhe maareean muh kaalai uTh jaeh ||1||
Nanak dit : sans servir le vrai Guru, on est lié et frappé dans la cité de Jam (le messager de la mort), et l'on s'en va le visage noirci. ॥1॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Slok, Mahalla 3 ॥
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve jeea ke ba(n)dhanaa vich haumai karam kamaeh ||
Sans servir le vrai Guru, l'âme reste enchaînée, et l'on accomplit ses actes dans Haumai (l'ego, le « moi-je »).
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਹੀ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥
bin satigur seve Thaur na paavahee mar ja(n)meh aaveh jaeh ||
Sans servir le vrai Guru, on ne trouve aucun lieu de repos : on meurt, on renaît, on va et on vient.
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve fikaa bolanaa naam na vasai man maeh ||
Sans servir le vrai Guru, la parole devient fade, et le Nom ne demeure pas dans le cœur.
ਮਹਲਾ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
Mahalla 1.
ਜਾਲਉ ਐਸੀ ਰੀਤਿ ਜਿਤੁ ਮੈ ਪਿਆਰਾ ਵੀਸਰੈ ॥
jaalau aaisee reet jit mai piaaraa veesarai ||
Que brûle toute coutume qui me ferait oublier mon Bien-aimé !
ਨਾਨਕ ਸਾਈ ਭਲੀ ਪਰੀਤਿ ਜਿਤੁ ਸਾਹਿਬ ਸੇਤੀ ਪਤਿ ਰਹੈ ॥੨॥
naanak saiee bhalee pareet jit saahib setee pat rahai ||2||
Ô Nanak, seul est bon l'amour par lequel l'honneur demeure auprès du Maître. ॥2॥
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauri.
ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਸੇਵੀਐ ਹਰਿ ਇਕੁ ਧਿਆਈਐ ॥
har iko dhaataa seveeaai har ik dhiaaieeaai ||
Servons le seul Har (le Nom de Dieu), l'unique Donateur ; méditons le seul Har.
ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਮੰਗੀਐ ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਈਐ ॥
har iko dhaataa ma(n)geeaai man chi(n)dhiaa paieeaai ||
Ne demandons qu'à ce seul Donateur, et nous obtiendrons les désirs du cœur.
ਜੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਹੁ ਮੰਗੀਐ ਤਾ ਲਾਜ ਮਰਾਈਐ ॥
je dhooje paasahu ma(n)geeaai taa laaj maraieeaai ||
Mais mendier auprès d'un autre, c'est mourir de honte.
ਜਿਨਿ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਸਭ ਭੁਖ ਗਵਾਈਐ ॥
jin seviaa tin fal paiaa tis jan kee sabh bhukh gavaieeaai ||
Qui l'a servi en a reçu le fruit : chez cet homme toute faim est éteinte.
ਨਾਨਕੁ ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨ ਅਨਦਿਨੁ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥੧੦॥
naanak tin viTahu vaariaa jin anadhin hiradhai har naam dhiaaieeaai ||10||
Nanak s'offre en sacrifice à ceux qui, nuit et jour, méditent en leur cœur le Nom du Har. ॥10॥
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Salok, Mahalla 3.
ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੰਉ ਆਪਿ ਤੁਠਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪੇ ਲਇਅਨੁ ਜਨ ਲਾਇ ॥
bhagat janaa ka(n)au aap tuThaa meraa piaaraa aape lian jan lai ||
Mon Bien-aimé s'est réjoui de lui-même envers ses fidèles (Bhagat) et les a de lui-même attachés à son service.
ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕਉ ਦਿਤੀਅਨੁ ਸਿਰਿ ਛਤੁ ਸਚਾ ਹਰਿ ਬਣਾਇ ॥
paatisaahee bhagat janaa kau dhiteean sir chhat sachaa har banai ||
À ses fidèles il a donné la royauté, plaçant sur leur tête le vrai dais du Har (le Nom de Dieu).
ਸਦਾ ਸੁਖੀਏ ਨਿਰਮਲੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥
sadhaa sukhe'ee niramale satigur kee kaar kamai ||
Toujours en paix, immaculés, ils accomplissent l'œuvre du vrai Guru.
ਰਾਜੇ ਓਇ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਭਿੜਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਹਿ ॥
raaje oi na aakhe'eeh bhiR mareh fir joonee paeh ||
On ne peut appeler « rois » ceux qui meurent en se querellant et retombent dans le cycle des naissances.
ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਕਂੀ ਵਢਂੀ ਫਿਰਹਿ ਸੋਭਾ ਮੂਲਿ ਨ ਪਾਹਿ ॥੧॥
naanak vin naavai naka(n)ee vadda(n)ee fireh sobhaa mool na paeh ||1||
Ô Nanak, sans le Nom ils errent le nez tranché ; jamais ils n'obtiennent la gloire. ॥1॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Mahalla 3.
ਸੁਣਿ ਸਿਖਿਐ ਸਾਦੁ ਨ ਆਇਓ ਜਿਚਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦਿ ਨ ਲਾਗੈ ॥
sun sikhiaai saadh na aaio jichar gurmukh sabadh na laagai ||
À seulement entendre l'enseignement, on n'en goûte pas la saveur, tant que le Gurmukh (tourné vers le Guru) ne s'attache pas à la Parole (Shabad).
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਿਚਹੁ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥
satigur seviaai naam man vasai vichahu bhram bhau bhaagai ||
En servant le vrai Guru, le Naam (le Nom de Dieu) habite le cœur, et du dedans s'enfuient le doute et la peur.
ਜੇਹਾ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਹੋਵੈ ਤਾ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥
jehaa satigur no jaanai teho hovai taa sach naam liv laagai ||
Tel on connaît le vrai Guru, tel on devient ; alors l'amour se fixe sur le vrai Nom.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਦਰਿ ਸੋਹਨਿ ਆਗੈ ॥੨॥
naanak naam milai vaddiaaiee har dhar sohan aagai ||2||
Ô Nanak, par le Nom on reçoit la grandeur, et à la porte du Har (le Nom de Dieu) on resplendit dans l'au-delà. ॥2॥
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauri.
ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਮਨਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ ਗੁਰੁ ਪੂਜਣ ਆਵਹਿ ॥
gursikhaa(n) man har preet hai gur poojan aaveh ||
Dans le cœur des disciples du Guru vit l'amour du Har (le Nom de Dieu) ; ils viennent vénérer le Guru.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਣੰਜਹਿ ਰੰਗ ਸਿਉ ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਲੈ ਜਾਵਹਿ ॥
har naam vana(n)jeh ra(n)g siau laahaa har naam lai jaaveh ||
Ils font commerce du Nom du Har avec ferveur et repartent avec le profit du Nom.
ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਭਾਵਹਿ ॥
gursikhaa ke mukh ujale har dharageh bhaaveh ||
Le visage des disciples du Guru resplendit ; ils sont agréés à la cour (Dargah) du Har.
ਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਲੁ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਾ ਵਡਭਾਗੀ ਸਿਖ ਗੁਣ ਸਾਂਝ ਕਰਾਵਹਿ ॥
gur satigur bohal har naam kaa vaddabhaagee sikh gun saa(n)jh karaaveh ||
Le vrai Guru est le grenier du Nom du Har ; les disciples fortunés y prennent leur part de vertus.
ਤਿਨਾ ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੰਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ॥੧੧॥
tinaa gursikhaa ka(n)au hau vaariaa jo bahadhiaa uThadhiaa har naam dhiaaveh ||11||
À ces disciples je m'offre en sacrifice, eux qui, assis ou debout, méditent le Nom du Har. ॥11॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Salok, Mahalla 3.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥
naanak naam nidhaan hai gurmukh paiaa jai ||
Ô Nanak, le Naam (le Nom de Dieu) est un trésor ; c'est en Gurmukh (tourné vers le Guru) qu'on l'obtient.
ਮਨਮੁਖ ਘਰਿ ਹੋਦੀ ਵਥੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਅੰਧੇ ਭਉਕਿ ਮੁਏ ਬਿਲਲਾਇ ॥੧॥
manmukh ghar hodhee vath na jaananee a(n)dhe bhauk mue bilalai ||1||
L'égocentrique (Manmukh) ignore le bien présent en sa propre maison ; aveugle, il meurt en aboyant et en se lamentant. ॥1॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Mahalla 3.
ਕੰਚਨ ਕਾਇਆ ਨਿਰਮਲੀ ਜੋ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਸਚਿ ਲਾਗੀ ॥
ka(n)chan kaiaa niramalee jo sach naam sach laagee ||
Pur comme l'or est le corps attaché au vrai Nom, au Vrai.
ਨਿਰਮਲ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੀ ॥
niramal jot nira(n)jan paiaa gurmukh bhram bhau bhaagee ||
Il atteint la Lumière immaculée, le Pur sans tache (Niranjan) ; en Gurmukh (tourné vers le Guru), le doute et la peur s'enfuient.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਬੈਰਾਗੀ ॥੨॥
naanak gurmukh sadhaa sukh paaveh anadhin har bairaagee ||2||
Ô Nanak, les Gurmukhs trouvent toujours la paix, détachés dans l'amour du Har (le Nom de Dieu), nuit et jour. ॥2॥