Ang 600

ਮਨਮੁਖ ਮੁਗਧੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤੈ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

manmukh mugadh har naam na chetai birathaa janam gavaiaa ||

Le Manmukh (celui qui suit son propre esprit) insensé ne se souvient pas du Naam du Har et gaspille sa vie en vain.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਤਾ ਨਾਉ ਪਾਏ ਹਉਮੈ ਮੋਹੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥੩॥

satigur bheTe taa naau paae haumai moh chukaiaa ||3||

Quand il rencontre le vrai Guru, il obtient le Nom et chasse le Haumai (l'ego) et l'attachement. ॥3॥

ਹਰਿ ਜਨ ਸਾਚੇ ਸਾਚੁ ਕਮਾਵਹਿ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥

har jan saache saach kamaaveh gur kai sabadh veechaaree ||

Les vrais serviteurs du Har pratiquent la Vérité et méditent par le Shabad (la Parole divine) du Guru.

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਪ੍ਰਭਿ ਸਾਚੈ ਸਾਚੁ ਰਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰੀ ॥

aape mel le prabh saachai saach rakhiaa ur dhaaree ||

Le vrai Seigneur Lui-même les unit à Lui, et ils gardent la Vérité en leur cœur.

ਨਾਨਕ ਨਾਵਹੁ ਗਤਿ ਮਤਿ ਪਾਈ ਏਹਾ ਰਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ॥੪॥੧॥

naanak naavahu gat mat paiee ehaa raas hamaaree ||4||1||

Nanak : par le Nom on obtient le salut et la sagesse ; c'est là tout notre capital. ॥4॥1॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

soraTh mahalaa teejaa ghar pehilaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Sorath, Mahalla 3, Ghar 1. Un seul Dieu créateur, par la grâce du vrai Guru.

ਸੇਵਕ ਸੇਵ ਕਰਹਿ ਸਭਿ ਤੇਰੀ ਜਿਨ ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ॥

sevak sev kareh sabh teree jin sabadhai saadh aaiaa ||

Tous Tes serviteurs Te rendent le Seva (le service désintéressé), ceux qui ont goûté la saveur du Shabad.

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਜਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ॥

gur kirapaa te niramal hoaa jin vichahu aap gavaiaa ||

Par la grâce du Guru devient pur celui qui a effacé son égoïsme du dedans.

ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਨਿਤ ਸਾਚੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇਆ ॥੧॥

anadhin gun gaaveh nit saache gur kai sabadh suhaiaa ||1||

Jour et nuit ils chantent sans cesse les vertus du Vrai, embellis par le Shabad du Guru. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਹਮ ਬਾਰਿਕ ਸਰਣਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥

mere Thaakur ham baarik saran tumaaree ||

Ô mon Maître, nous, Tes enfants, sommes sous Ta protection.

ਏਕੋ ਸਚਾ ਸਚੁ ਤੂ ਕੇਵਲੁ ਆਪਿ ਮੁਰਾਰੀ ॥

eko sachaa sach too keval aap muraaree ||

Un seul Vrai, le Vrai, c'est Toi seul, ô Seigneur. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਾਗਤ ਰਹੇ ਤਿਨੀ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਸਬਦੇ ਹਉਮੈ ਮਾਰੀ ॥

jaagat rahe tinee prabh paiaa sabadhe haumai maaree ||

Ceux qui restent éveillés trouvent Dieu, ayant tué le Haumai par le Shabad.

ਗਿਰਹੀ ਮਹਿ ਸਦਾ ਹਰਿ ਜਨ ਉਦਾਸੀ ਗਿਆਨ ਤਤ ਬੀਚਾਰੀ ॥

girahee meh sadhaa har jan udhaasee giaan tat beechaaree ||

Au milieu de la vie de famille, les serviteurs du Har demeurent toujours détachés, méditant l'essence de la connaissance.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰੀ ॥੨॥

satigur sev sadhaa sukh paiaa har raakhiaa ur dhaaree ||2||

En servant le vrai Guru ils ont trouvé la paix durable, gardant le Har dans leur cœur. ॥2॥

ਇਹੁ ਮਨੂਆ ਦਹ ਦਿਸਿ ਧਾਵਦਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇਆ ॥

eih manooaa dheh dhis dhaavadhaa dhoojai bhai khuaaiaa ||

Cet esprit court dans les dix directions, perdu dans l'amour de la dualité.

ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

man mere gur sabadhee har paiaa jai ||

Ô mon esprit, c'est par le Shabad (la Parole divine) du Guru que l'on trouve le Har.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗੁ ਭੁਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥

bin sabadhai jag bhuladhaa firadhaa dharageh milai sajai ||

Sans le Shabad, le monde erre égaré et reçoit le châtiment dans la Dargah (la cour divine). ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਇਸੁ ਦੇਹੀ ਅੰਦਰਿ ਪੰਚ ਚੋਰ ਵਸਹਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥

eis dhehee a(n)dhar pa(n)ch chor vaseh kaam karodh lobh moh aha(n)kaaraa ||

Dans ce corps demeurent cinq voleurs : le désir, la colère, l'avidité, l'attachement et l'orgueil.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੂਟਹਿ ਮਨਮੁਖ ਨਹੀ ਬੂਝਹਿ ਕੋਇ ਨ ਸੁਣੈ ਪੂਕਾਰਾ ॥

a(n)mrit looTeh manmukh nahee boojheh koi na sunai pookaaraa ||

Ils pillent l'Amrit (le nectar divin) ; les Manmukh (tournés vers eux-mêmes) ne comprennent pas, et nul n'entend leur cri.

ਅੰਧਾ ਜਗਤੁ ਅੰਧੁ ਵਰਤਾਰਾ ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਗੁਬਾਰਾ ॥੨॥

a(n)dhaa jagat a(n)dh varataaraa baajh guroo gubaaraa ||2||

Le monde est aveugle, sa conduite aveugle ; sans le Guru règnent les ténèbres. ॥2॥

ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵਿਗੁਤੇ ਕਿਹੁ ਚਲੈ ਨ ਚਲਦਿਆ ਨਾਲਿ ॥

haumai meraa kar kar vigute kih chalai na chaladhiaa naal ||

À force de dire « moi » et « mien » les gens se perdent ; rien ne les accompagne au départ.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ਸਦਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥

gurmukh hovai su naam dhiaavai sadhaa har naam samaal ||

Celui qui devient Gurmukh (tourné vers le Guru) médite le Naam, chérissant toujours le Nom du Har.

ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿ ॥੩॥

sachee baanee har gun gaavai nadharee nadhar nihaal ||3||

Par la vraie Bani (la Parole sacrée) il chante les vertus du Har, et par le regard de grâce (Nadar) il est comblé. ॥3॥

ਸਤਿਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਸਦਾ ਘਟਿ ਚਾਨਣੁ ਅਮਰੁ ਸਿਰਿ ਬਾਦਿਸਾਹਾ ॥

satigur giaan sadhaa ghaT chaanan amar sir baadhisaahaa ||

La connaissance du vrai Guru éclaire toujours le cœur ; leur autorité s'élève au-dessus des rois.

ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਚੁ ਲਾਹਾ ॥

anadhin bhagat kareh dhin raatee raam naam sach laahaa ||

Nuit et jour ils font la Bhagti : le Naam de Raam est leur vrai profit.

ਨਾਨਕ ਰਾਮ ਨਾਮਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਹਰਿ ਪਾਹਾ ॥੪॥੨॥

naanak raam naam nisataaraa sabadh rate har paahaa ||4||2||

Nanak : par le Naam de Raam vient la délivrance ; imprégnés du Shabad, ils atteignent le Har. ॥4॥2॥

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਾਚੀ ਨਦਰਿ ਤੁਮਾਰੀ ॥

har jeeau saachee nadhar tumaaree ||

Ô Har, vrai est Ton regard de grâce (Nadar).

ਆਪਣਿਆ ਦਾਸਾ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਪਿਆਰੇ ਰਾਖਹੁ ਪੈਜ ਹਮਾਰੀ ॥

aapaniaa dhaasaa no kirapaa kar piaare raakhahu paij hamaaree ||

Accorde Ta grâce à Tes serviteurs, ô Bien-Aimé, et sauve notre honneur. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ਸਦਾ ਹਉ ਜੀਵਾ ਗੁਰਮਤੀ ਭਉ ਭਾਗਾ ॥

sabadh salaahee sadhaa hau jeevaa gurmatee bhau bhaagaa ||

En louant par le Shabad je vis toujours ; par l'enseignement du Guru la peur s'enfuit.

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ ਅਤਿ ਸੁਆਲਿਉ ਗੁਰੁ ਸੇਵਿਆ ਚਿਤੁ ਲਾਗਾ ॥

meraa prabh saachaa at suaaliau gur seviaa chit laagaa ||

Mon vrai Seigneur est infiniment beau ; en servant le Guru ma conscience s'attache à Lui.

ਸਾਚਾ ਸਬਦੁ ਸਚੀ ਸਚੁ ਬਾਣੀ ਸੋ ਜਨੁ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗਾ ॥੨॥

saachaa sabadh sachee sach baanee so jan anadhin jaagaa ||2||

Vrai est le Shabad, vraie la Bani (la Parole sacrée) : ce serviteur reste éveillé nuit et jour. ॥2॥

ਮਹਾ ਗੰਭੀਰੁ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ ਤਿਸ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

mahaa ga(n)bheer sadhaa sukhadhaataa tis kaa a(n)t na paiaa ||

Profond au-delà de toute mesure, dispensateur éternel de paix, on ne trouve pas Sa limite.

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕੀਨੀ ਅਚਿੰਤੁ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥

poore gur kee sevaa keenee achi(n)t har ma(n)n vasaiaa ||

Qui rend Seva (le service désintéressé) au Guru parfait installe, sans souci, le Har dans son cœur.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਅੰਤਰਿ ਵਿਚਹੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥੩॥

man tan niramal sadhaa sukh a(n)tar vichahu bharam chukaiaa ||3||

L'esprit et le corps deviennent purs, paix éternelle au-dedans, le doute chassé. ॥3॥

ਹਰਿ ਕਾ ਮਾਰਗੁ ਸਦਾ ਪੰਥੁ ਵਿਖੜਾ ਕੋ ਪਾਏ ਗੁਰ ਵੀਚਾਰਾ ॥

har kaa maarag sadhaa pa(n)th vikhaRaa ko paae gur veechaaraa ||

Le chemin du Har est toujours ardu ; rare est celui qui le trouve par la méditation du Guru.

ਹਰਿ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਸਬਦੇ ਮਾਤਾ ਹਉਮੈ ਤਜੇ ਵਿਕਾਰਾ ॥

har kai ra(n)g raataa sabadhe maataa haumai taje vikaaraa ||

Teinté de l'amour du Har, enivré du Shabad, il abandonne le Haumai (l'ego) et les vices.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤਾ ਇਕ ਰੰਗੀ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰਾ ॥੪॥੩॥

naanak naam rataa ik ra(n)gee sabadh savaaranahaaraa ||4||3||

Nanak : imprégné du Naam (le Nom divin), d'un seul amour, il est embelli par le Shabad. ॥4॥3॥