ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥
soraTh mahalaa teejaa ||
Raag Sorath · Guru Amar Das Ji
Ang 601
ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੁਧੁ ਨੋ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀ ਪਿਆਰੇ ਜਿਚਰੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਹੈ ਸਾਸਾ ॥
har jeeau tudh no sadhaa saalaahee piaare jichar ghaT a(n)tar hai saasaa ||
ਇਕੁ ਪਲੁ ਖਿਨੁ ਵਿਸਰਹਿ ਤੂ ਸੁਆਮੀ ਜਾਣਉ ਬਰਸ ਪਚਾਸਾ ॥
eik pal khin visareh too suaamee jaanau baras pachaasaa ||
ਹਮ ਮੂੜ ਮੁਗਧ ਸਦਾ ਸੇ ਭਾਈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪ੍ਰਗਾਸਾ ॥੧॥
ham mooR mugadh sadhaa se bhaiee gur kai sabadh pragaasaa ||1||
Traduction
Ô Har (le Nom de Dieu) bien-aimé, que je Te loue toujours, tant qu'il y a un souffle dans mon corps.
Si je T'oublie un instant, ô Maître, cela me semble cinquante ans.
Nous étions toujours sots et ignorants, ô frères, jusqu'à ce que le Shabad (la Parole divine) du Guru nous illumine. ॥1॥
ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੁਮ ਆਪੇ ਦੇਹੁ ਬੁਝਾਈ ॥
har jeeau tum aape dheh bujhaiee ||
Ô Har, Toi-même donne-nous la compréhension.
ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੁਧੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਸਦ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥
har jeeau tudh viTahu vaariaa sadh hee tere naam viTahu bal jaiee ||
Ô Har, je me sacrifie pour Toi, à jamais offert à Ton Naam (le Nom divin). ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਹਮ ਸਬਦਿ ਮੁਏ ਸਬਦਿ ਮਾਰਿ ਜੀਵਾਲੇ ਭਾਈ ਸਬਦੇ ਹੀ ਮੁਕਤਿ ਪਾਈ ॥
ham sabadh mue sabadh maar jeevaale bhaiee sabadhe hee mukat paiee ||
Nous sommes morts par le Shabad ; le Shabad qui tue nous fait revivre, ô frères, et par lui vient la libération.
ਸਬਦੇ ਮਨੁ ਤਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਹਰਿ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਈ ॥
sabadhe man tan niramal hoaa har vasiaa man aaiee ||
Par le Shabad l'esprit et le corps se purifient, et le Har vient habiter le cœur.
ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਦਾਤਾ ਜਿਤੁ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥੨॥
sabadh gur dhaataa jit man raataa har siau rahiaa samaiee ||2||
Le Guru donne le Shabad ; l'esprit qui s'en imprègne demeure fondu dans le Har. ॥2॥
ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਹਿ ਸੇ ਅੰਨੇ ਬੋਲੇ ਸੇ ਕਿਤੁ ਆਏ ਸੰਸਾਰਾ ॥
sabadh na jaaneh se a(n)ne bole se kit aae sa(n)saaraa ||
Ceux qui ne connaissent pas le Shabad sont aveugles et sourds : pourquoi sont-ils venus au monde ?
ਹਰਿ ਰਸੁ ਨ ਪਾਇਆ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਜੰਮਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰਾ ॥
har ras na paiaa birathaa janam gavaiaa ja(n)meh vaaro vaaraa ||
Ils n'ont pas goûté l'essence du Har et perdent leur vie en vain, renaissant encore et encore.
ਬਿਸਟਾ ਕੇ ਕੀੜੇ ਬਿਸਟਾ ਮਾਹਿ ਸਮਾਣੇ ਮਨਮੁਖ ਮੁਗਧ ਗੁਬਾਰਾ ॥੩॥
bisaTaa ke keeRe bisaTaa maeh samaane manmukh mugadh gubaaraa ||3||
Tels des vers du fumier absorbés dans le fumier, les Manmukh (tournés vers eux-mêmes) insensés vivent dans les ténèbres. ॥3॥
ਆਪੇ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਮਾਰਗਿ ਲਾਏ ਭਾਈ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥
aape kar vekhai maarag laae bhaiee tis bin avar na koiee ||
Lui-même crée et veille, et met sur le chemin, ô frères ; hormis Lui il n'y en a point d'autre.
ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਕੋਇ ਨ ਮੇਟੈ ਭਾਈ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਈ ॥
jo dhur likhiaa su koi na meTai bhaiee karataa kare su hoiee ||
Ce qui est inscrit dès l'Origine, nul ne l'efface ; ce que le Créateur fait, cela arrive.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਸਿਆ ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਭਾਈ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ॥੪॥੪॥
naanak naam vasiaa man a(n)tar bhaiee avar na dhoojaa koiee ||4||4||
Nanak : le Naam habite au fond du cœur, ô frères ; il n'y en a nul autre. ॥4॥4॥
Guru Amar Das exprime la soif du dévot : un instant d'oubli pèse comme cinquante ans. Paradoxe central : « mourir par le Shabad » — l'ego meurt et la vraie vie renaît par la Parole.
ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥
soraTh mahalaa teejaa ||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੇ ॥
gurmukh bhagat kareh prabh bhaaveh anadhin naam vakhaane ||
ਭਗਤਾ ਕੀ ਸਾਰ ਕਰਹਿ ਆਪਿ ਰਾਖਹਿ ਜੋ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਣੇ ॥
bhagataa kee saar kareh aap raakheh jo terai man bhaane ||
ਤੂ ਗੁਣਦਾਤਾ ਸਬਦਿ ਪਛਾਤਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਣੇ ॥੧॥
too gunadhaataa sabadh pachhaataa gun keh gunee samaane ||1||
Traduction
Les Gurmukh (tournés vers le Guru) pratiquent la Bhagti (la dévotion) et plaisent à Dieu, récitant le Naam (le Nom divin) nuit et jour.
Tu prends soin de Tes dévots et les protèges Toi-même, ceux qui plaisent à Ton cœur.
Tu es le dispensateur des vertus, reconnu par le Shabad (la Parole divine) ; en chantant Tes vertus on se fond dans le Vertueux. ॥1॥
ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਦਾ ਸਮਾਲਿ ॥
man mere har jeeau sadhaa samaal ||
Ô mon esprit, chéris toujours le Har (le Nom de Dieu).
ਅੰਤ ਕਾਲਿ ਤੇਰਾ ਬੇਲੀ ਹੋਵੈ ਸਦਾ ਨਿਬਹੈ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ॥
a(n)t kaal teraa belee hovai sadhaa nibahai terai naal ||
À l'heure de la mort Il sera ton compagnon et restera toujours avec toi. ॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਦੁਸਟ ਚਉਕੜੀ ਸਦਾ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹਿ ਨਾ ਬੂਝਹਿ ਵੀਚਾਰੇ ॥
dhusaT chaukaRee sadhaa kooR kamaaveh naa boojheh veechaare ||
La bande des méchants pratique sans cesse le mensonge et ne comprend pas par la réflexion.
ਨਿੰਦਾ ਦੁਸਟੀ ਤੇ ਕਿਨਿ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਹਰਣਾਖਸ ਨਖਹਿ ਬਿਦਾਰੇ ॥
ni(n)dhaa dhusaTee te kin fal paiaa haranaakhas nakheh bidhaare ||
Qui a jamais tiré profit de la calomnie et de la méchanceté ? Harnakhash fut déchiré par les griffes.
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦੁ ਜਨੁ ਸਦ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਹਰਿ ਜੀਉ ਲਏ ਉਬਾਰੇ ॥੨॥
prahilaadh jan sadh har gun gaavai har jeeau le ubaare ||2||
Le serviteur Prahlad chantait toujours les vertus du Har, et le Har le sauva. ॥2॥
ਆਪਸ ਕਉ ਬਹੁ ਭਲਾ ਕਰਿ ਜਾਣਹਿ ਮਨਮੁਖਿ ਮਤਿ ਨ ਕਾਈ ॥
aapas kau bahu bhalaa kar jaaneh manmukh mat na kaiee ||
Ils se croient très bons, mais les Manmukh (tournés vers eux-mêmes) n'ont aucune sagesse.
ਸਾਧੂ ਜਨ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿਆਪੇ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈ ॥
saadhoo jan kee ni(n)dhaa viaape jaasan janam gavaiee ||
Absorbés à calomnier les saints, ils partiront ayant gaspillé leur vie.
ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਕਦੇ ਚੇਤਹਿ ਨਾਹੀ ਅੰਤਿ ਗਏ ਪਛੁਤਾਈ ॥੩॥
raam naam kadhe cheteh naahee a(n)t ge pachhutaiee ||3||
Jamais ils ne se souviennent du Naam de Raam ; à la fin ils s'en vont dans le regret. ॥3॥
ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਭਗਤਾ ਕਾ ਕੀਤਾ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਆਪਿ ਲਾਏ ॥
safal janam bhagataa kaa keetaa gur sevaa aap laae ||
Il rend fructueuse la vie des dévots et les attache Lui-même au Seva (le service) du Guru.
ਸਬਦੇ ਰਾਤੇ ਸਹਜੇ ਮਾਤੇ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥
sabadhe raate sahaje maate anadhin har gun gaae ||
Imprégnés du Shabad, enivrés en Sahaj (l'équilibre paisible), ils chantent nuit et jour les vertus du Har.
ਨਾਨਕ ਦਾਸੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਹਉ ਲਾਗਾ ਤਿਨ ਕੈ ਪਾਏ ॥੪॥੫॥
naanak dhaas kahai bena(n)tee hau laagaa tin kai paae ||4||5||
Le serviteur Nanak dit cette prière : que je tombe à leurs pieds. ॥4॥5॥
Guru Amar Das illustre par Prahlad et le tyran Harnakhash (Hiranyakashipu) que la calomnie des saints mène à la ruine, tandis que la dévotion sauve. L'appel final à l'humilité : se prosterner aux pieds des dévots.