Ang 602

ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਕਿਲਬਿਖ ਦੁਖ ਕਾਟੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਈ ॥

janam janam ke kilabikh dhukh kaaTe aape mel milaiee ||

Il tranche les péchés et les peines d'innombrables vies et nous unit Lui-même à Lui. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਇਹੁ ਕੁਟੰਬੁ ਸਭੁ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨ ਭਾਈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾ ਸੈਂਸਾਰਾ ॥

eih kuTa(n)b sabh jeea ke ba(n)dhan bhaiee bharam bhulaa sai(n)saaraa ||

Cette famille n'est qu'entraves pour l'âme, ô frères ; le monde s'égare dans le doute.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬੰਧਨ ਟੂਟਹਿ ਨਾਹੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰਾ ॥

bin gur ba(n)dhan TooTeh naahee gurmukh mokh dhuaaraa ||

Sans le Guru les liens ne se brisent pas ; par le Gurmukh (tourné vers le Guru) s'ouvre la porte de la libération.

ਕਰਮ ਕਰਹਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਨ ਪਛਾਣਹਿ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰਾ ॥੨॥

karam kareh gur sabadh na pachhaaneh mar janameh vaaro vaaraa ||2||

Ils accomplissent des rites mais ne reconnaissent pas le Shabad (la Parole divine) du Guru ; ils meurent et renaissent sans cesse. ॥2॥

ਹਉ ਮੇਰਾ ਜਗੁ ਪਲਚਿ ਰਹਿਆ ਭਾਈ ਕੋਇ ਨ ਕਿਸ ਹੀ ਕੇਰਾ ॥

hau meraa jag palach rahiaa bhaiee koi na kis hee keraa ||

Le monde est empêtré dans le « moi » et le « mien », ô frères ; personne n'appartient à personne.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਹਲੁ ਪਾਇਨਿ ਗੁਣ ਗਾਵਨਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਹੋਇ ਬਸੇਰਾ ॥

gurmukh mahal pain gun gaavan nij ghar hoi baseraa ||

Les Gurmukh atteignent la demeure divine, chantent Ses vertus et habitent leur vraie demeure intérieure.

ਐਥੈ ਬੂਝੈ ਸੁ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਹੈ ਤਿਸੁ ਕੇਰਾ ॥੩॥

aaithai boojhai su aap pachhaanai har prabh hai tis keraa ||3||

Qui comprend ici-bas se connaît lui-même, et le Seigneur Har (le Nom de Dieu) est à lui. ॥3॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਭਾਈ ਵਿਣੁ ਭਾਗਾ ਕਿਆ ਪਾਈਐ ॥

satiguroo sadhaa dhiaal hai bhaiee vin bhaagaa kiaa paieeaai ||

Le vrai Guru est toujours miséricordieux, ô frères ; mais sans un destin favorable, qu'obtient-on ?

ਏਕ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਸਭ ਊਪਰਿ ਜੇਹਾ ਭਾਉ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ॥

ek nadhar kar vekhai sabh uoopar jehaa bhaau tehaa fal paieeaai ||

D'un même regard Il veille sur tous : tel est l'amour, tel est le fruit reçu.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਈਐ ॥੪॥੬॥

naanak naam vasai man a(n)tar vichahu aap gavaieeaai ||4||6||

Nanak : le Naam (le Nom divin) habite le cœur quand on efface l'ego du dedans. ॥4॥6॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥

soraTh mahalaa teejaa ||

Sorath, Mahalla 3 :

ਸੋ ਸਿਖੁ ਸਖਾ ਬੰਧਪੁ ਹੈ ਭਾਈ ਜਿ ਗੁਰ ਕੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚਿ ਆਵੈ ॥

so sikh sakhaa ba(n)dhap hai bhaiee j gur ke bhaane vich aavai ||

Celui-là est disciple, ami et parent, ô frères, qui se soumet à la volonté du Guru.

ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਭਾਈ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਵੈ ॥

aapanai bhaanai jo chalai bhaiee vichhuR choTaa khaavai ||

Qui suit sa propre volonté, ô frères, est séparé et reçoit des coups.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਖੁ ਕਦੇ ਨ ਪਾਵੈ ਭਾਈ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਪਛੋਤਾਵੈ ॥੧॥

bin satigur sukh kadhe na paavai bhaiee fir fir pachhotaavai ||1||

Sans le vrai Guru jamais il ne trouve la paix, ô frères, et sans cesse il se repent. ॥1॥

ਹਰਿ ਕੇ ਦਾਸ ਸੁਹੇਲੇ ਭਾਈ ॥

har ke dhaas suhele bhaiee ||

Les serviteurs du Har sont en paix, ô frères.

ਭਾਈ ਰੇ ਸਦਾ ਰਹਹੁ ਸਰਣਾਈ ॥

bhaiee re sadhaa rahahu saranaiee ||

Ô frères, demeurez toujours sous Sa protection.

ਆਪਣੀ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਪਤਿ ਰਾਖੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥

aapanee nadhar kare pat raakhai har naamo dhe vaddiaaiee ||

Par Son regard de grâce (Nadar) Il préserve l'honneur et, par le Nom du Har (le Nom de Dieu), donne la gloire. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਆਪੁ ਪਛਾਤਾ ਸਬਦਿ ਸਚੈ ਵੀਚਾਰਾ ॥

poore gur te aap pachhaataa sabadh sachai veechaaraa ||

Par le Guru parfait on se connaît soi-même et l'on médite le vrai Shabad.

ਹਿਰਦੈ ਜਗਜੀਵਨੁ ਸਦ ਵਸਿਆ ਤਜਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰਾ ॥

hiradhai jagajeevan sadh vasiaa taj kaam karodh aha(n)kaaraa ||

La Vie du monde habite à jamais le cœur, quand on abandonne le désir, la colère et l'orgueil.

ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ਰਵਿਆ ਸਭ ਠਾਈ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਅਪਾਰਾ ॥

sadhaa hajoor raviaa sabh Thaiee hiradhai naam apaaraa ||

Toujours présent, Il pénètre tous les lieux ; le Naam (le Nom divin) infini est dans le cœur.

ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਬਾਣੀ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀ ਨਾਉ ਮੀਠਾ ਮਨਹਿ ਪਿਆਰਾ ॥੨॥

jug jug baanee sabadh pachhaanee naau meeThaa maneh piaaraa ||2||

D'âge en âge la Bani est reconnue par le Shabad ; le Nom est doux et cher au cœur. ॥2॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਪਛਾਤਾ ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਜਗਿ ਆਇਆ ॥

satigur sev jin naam pachhaataa safal janam jag aaiaa ||

Qui, en servant le vrai Guru, reconnaît le Naam, sa venue au monde est fructueuse.

ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖਿ ਸਦਾ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤਿਆ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣੀ ਅਘਾਇਆ ॥

har ras chaakh sadhaa man tirapatiaa gun gaavai gunee aghaiaa ||

En goûtant l'essence du Har l'esprit est comblé ; en chantant Ses vertus il est rassasié.

ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸਿ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਅਨਹਦ ਸਬਦੁ ਵਜਾਇਆ ॥

kamal pragaas sadhaa ra(n)g raataa anahadh sabadh vajaiaa ||

Le lotus du cœur s'épanouit, teinté à jamais de Son amour, et retentit la mélodie ininterrompue (Anhad).

ਤਨੁ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਨਿਰਮਲ ਬਾਣੀ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥

tan man niramal niramal baanee sache sach samaiaa ||3||

Le corps et l'esprit deviennent purs, pure la Bani, et l'on se fond dans le Vrai des vrais. ॥3॥

ਰਾਮ ਨਾਮ ਕੀ ਗਤਿ ਕੋਇ ਨ ਬੂਝੈ ਗੁਰਮਤਿ ਰਿਦੈ ਸਮਾਈ ॥

raam naam kee gat koi na boojhai gurmat ridhai samaiee ||

Nul ne comprend l'état du Naam de Raam ; par l'enseignement du Guru il s'installe au cœur.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਮਗੁ ਪਛਾਣੈ ਹਰਿ ਰਸਿ ਰਸਨ ਰਸਾਈ ॥

gurmukh hovai su mag pachhaanai har ras rasan rasaiee ||

Qui devient Gurmukh (tourné vers le Guru) reconnaît le chemin, et sa langue savoure l'essence du Har.

ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੁ ਸਭੁ ਗੁਰ ਤੇ ਹੋਵੈ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਵਸਾਈ ॥

jap tap sa(n)jam sabh gur te hovai hiradhai naam vasaiee ||

La méditation, l'ascèse et la maîtrise de soi viennent toutes du Guru, et le Naam s'installe au cœur.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਹਿ ਸੇ ਜਨ ਸੋਹਨਿ ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਪਤਿ ਪਾਈ ॥੪॥੭॥

naanak naam samaaleh se jan sohan dhar saachai pat paiee ||4||7||

Nanak : ceux qui chérissent le Naam resplendissent et reçoivent l'honneur à la vraie cour. ॥4॥7॥