Ang 607

ਗਲਿ ਜੇਵੜੀ ਆਪੇ ਪਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਜਿਉ ਪ੍ਰਭੁ ਖਿੰਚੈ ਤਿਉ ਜਾਹਾ ॥

gal jevaRee aape paidhaa piaaraa jiau prabh khi(n)chai tiau jaahaa ||

Le Bien-aimé passe Lui-même la corde au cou, et l'on va là où Dieu tire.

ਜੋ ਗਰਬੈ ਸੋ ਪਚਸੀ ਪਿਆਰੇ ਜਪਿ ਨਾਨਕ ਭਗਤਿ ਸਮਾਹਾ ॥੪॥੬॥

jo garabai so pachasee piaare jap naanak bhagat samaahaa ||4||6||

Qui s'enorgueillit sera consumé, ô Bien-aimé ; Nanak médite et se fond dans la Bhagti (la dévotion aimante). ॥4॥6॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੪ ॥

soraTh mahalaa chauthhaa ||

Sorath, Mahalla 4 ॥

ਆਪੇ ਸੇਵਾ ਲਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪੇ ਭਗਤਿ ਉਮਾਹਾ ॥

aape sevaa laidhaa piaaraa aape bhagat umaahaa ||

Le Bien-aimé attache Lui-même au Seva (le service désintéressé), et donne Lui-même l'élan de la dévotion.

ਆਪੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪੇ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹਾ ॥

aape gun gaavaidhaa piaaraa aape sabadh samaahaa ||

Lui-même fait chanter Ses vertus, et Lui-même absorbe dans le Shabad (la Parole du Guru).

ਆਪੇ ਲੇਖਣਿ ਆਪਿ ਲਿਖਾਰੀ ਆਪੇ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਹਾ ॥੧॥

aape lekhan aap likhaaree aape lekh likhaahaa ||1||

Il est la plume, Il est le scribe, et Il est aussi l'écrit tracé. ॥1॥

ਮੇਰੇ ਮਨ ਜਪਿ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਓਮਾਹਾ ॥

mere man jap raam naam omaahaa ||

Ô mon esprit, médite le Nom avec joie.

ਅਨਦਿਨੁ ਅਨਦੁ ਹੋਵੈ ਵਡਭਾਗੀ ਲੈ ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਲਾਹਾ ॥

anadhin anadh hovai vaddabhaagee lai gur poorai har laahaa ||

Jour et nuit la joie habite le bienheureux qui reçoit du Guru parfait le profit de Har. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਆਪੇ ਗੋਪੀ ਕਾਨੁ ਹੈ ਪਿਆਰਾ ਬਨਿ ਆਪੇ ਗਊ ਚਰਾਹਾ ॥

aape gopee kaan hai piaaraa ban aape guoo charaahaa ||

Il est Lui-même les bergères et Krishna, et c'est Lui qui mène paître les vaches dans les bois.

ਆਪੇ ਸਾਵਲ ਸੁੰਦਰਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪੇ ਵੰਸੁ ਵਜਾਹਾ ॥

aape saaval su(n)dharaa piaaraa aape va(n)s vajaahaa ||

Il est le bel enfant au teint sombre, et c'est Lui encore qui joue de la flûte.

ਕੁਵਲੀਆ ਪੀੜੁ ਆਪਿ ਮਰਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰਿ ਬਾਲਕ ਰੂਪਿ ਪਚਾਹਾ ॥੨॥

kuvaleeaa peeR aap maraidhaa piaaraa kar baalak roop pachaahaa ||2||

C'est Lui qui fait périr l'éléphant Kuvalia-peed, prenant la forme d'un enfant pour l'abattre. ॥2॥

ਆਪਿ ਅਖਾੜਾ ਪਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਆਪਿ ਚੋਜਾਹਾ ॥

aap akhaaRaa paidhaa piaaraa kar vekhai aap chojaahaa ||

Lui-même dresse l'arène, et Lui-même regarde le jeu qu'Il y déploie.

ਕਰਿ ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਉਪਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਚੰਡੂਰੁ ਕੰਸੁ ਕੇਸੁ ਮਾਰਾਹਾ ॥

kar baalak roop upaidhaa piaaraa cha(n)ddoor ka(n)s kes maaraahaa ||

Sous la forme d'un enfant Il fait tomber Chandur, Kans et Kes.

ਆਪੇ ਹੀ ਬਲੁ ਆਪਿ ਹੈ ਪਿਆਰਾ ਬਲੁ ਭੰਨੈ ਮੂਰਖ ਮੁਗਧਾਹਾ ॥੩॥

aape hee bal aap hai piaaraa bal bha(n)nai moorakh mugadhaahaa ||3||

Il est Lui-même la force, et c'est Lui qui brise la force des insensés. ॥3॥

ਸਭੁ ਆਪੇ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਸਿ ਆਪੇ ਜੁਗਤਿ ਹਥਾਹਾ ॥

sabh aape jagat upaidhaa piaaraa vas aape jugat hathaahaa ||

Il crée Lui-même le monde entier ; tout est en Son pouvoir, et le fonctionnement des choses dans Sa main.

ਗੋਬਿਦ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਗੀ ਅਤਿ ਪਿਆਰੀ ॥

gobidh preet lagee at piaaree ||

L'amour de Gobind m'est devenu infiniment cher.

ਜਬ ਸਤਸੰਗ ਭਏ ਸਾਧੂ ਜਨ ਹਿਰਦੈ ਮਿਲਿਆ ਸਾਂਤਿ ਮੁਰਾਰੀ ॥

jab satasa(n)g bhe saadhoo jan hiradhai miliaa saa(n)t muraaree ||

Quand vint la Sat Sangat (la sainte assemblée) des saints, la paix du Seigneur emplit mon cœur. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤੂ ਹਿਰਦੈ ਗੁਪਤੁ ਵਸਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਤੇਰਾ ਭਾਉ ਨ ਬੁਝਹਿ ਗਵਾਰੀ ॥

too hiradhai gupat vaseh dhin raatee teraa bhaau na bujheh gavaaree ||

Tu habites caché dans le cœur jour et nuit, mais les insensés ne comprennent pas Ton amour.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਵੀਚਾਰੀ ॥੨॥

satigur purakh miliaa prabh pragaTiaa gun gaavai gun veechaaree ||2||

En rencontrant le vrai Guru, Dieu Se révèle ; on chante Ses vertus et on les médite. ॥2॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਭਇਆ ਸਾਤਿ ਆਈ ਦੁਰਮਤਿ ਬੁਧਿ ਨਿਵਾਰੀ ॥

gurmukh pragaas bhiaa saat aaiee dhuramat budh nivaaree ||

Par le Gurmukh (tourné vers le Guru) vient la lumière et la paix, et l'intelligence mauvaise est chassée.

ਆਤਮ ਬ੍ਰਹਮੁ ਚੀਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਤਸੰਗਤਿ ਪੁਰਖ ਤੁਮਾਰੀ ॥੩॥

aatam braham cheen sukh paiaa satasa(n)gat purakh tumaaree ||3||

En reconnaissant l'âme comme divine on trouve la paix, dans Ta Sat Sangat, ô Seigneur. ॥3॥

ਪੁਰਖੈ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਿਆ ਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਜਿਨ ਕਉ ਕਿਰਪਾ ਭਈ ਤੁਮਾਰੀ ॥

purakhai purakh miliaa gur paiaa jin kau kirapaa bhiee tumaaree ||

L'être rencontre l'Être suprême et trouve le Guru, ceux à qui va Ta grâce.

ਨਾਨਕ ਅਤੁਲੁ ਸਹਜ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗਤੁ ਰਹੈ ਬਨਵਾਰੀ ॥੪॥੭॥

naanak atul sahaj sukh paiaa anadhin jaagat rahai banavaaree ||4||7||

Nanak a trouvé la paix incommensurable du Sahaj (l'équilibre paisible), et reste éveillé nuit et jour en le Seigneur. ॥4॥7॥

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਕਿਰਪਾ ਜਲੁ ਦੇਵਹੁ ਹਰਿ ਨਾਈ ॥

mere prabh kirapaa jal dhevahu har naiee ||

Ô mon Dieu, donne-moi l'eau de Ta grâce, le Nom du Har.

ਹਉ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਮੰਗਾ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਨਾਮੇ ਹੀ ਸਾਂਤਿ ਪਾਈ ॥

hau a(n)tar naam ma(n)gaa dhin raatee naame hee saa(n)t paiee ||

Au fond de moi je réclame le Naam jour et nuit ; par le Naam seul vient la paix. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਿਉ ਚਾਤ੍ਰਿਕੁ ਜਲ ਬਿਨੁ ਬਿਲਲਾਵੈ ਬਿਨੁ ਜਲ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਈ ॥

jiau chaatirak jal bin bilalaavai bin jal piaas na jaiee ||

Comme l'oiseau chatrik crie sans eau, et que sa soif ne s'apaise sans elle,

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਲੁ ਪਾਵੈ ਸੁਖ ਸਹਜੇ ਹਰਿਆ ਭਾਇ ਸੁਭਾਈ ॥੨॥

gurmukh jal paavai sukh sahaje hariaa bhai subhaiee ||2||

le Gurmukh (tourné vers le Guru) obtient l'eau et, dans la paix du Sahaj (l'équilibre paisible), reverdit d'amour. ॥2॥

ਮਨਮੁਖ ਭੂਖੇ ਦਹ ਦਿਸ ਡੋਲਹਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਪਾਈ ॥

manmukh bhookhe dheh dhis ddoleh bin naavai dhukh paiee ||

Les Manmukh (tournés vers eux-mêmes) affamés errent dans les dix directions et, sans le Nom, souffrent.

ਜਨਮਿ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਜੋਨੀ ਆਵੈ ਦਰਗਹਿ ਮਿਲੈ ਸਜਾਈ ॥੩॥

janam marai fir jonee aavai dharageh milai sajaiee ||3||

Ils naissent, meurent, reviennent dans les matrices et reçoivent le châtiment à la Dargah (la cour divine). ॥3॥

ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹਿ ਤਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਹ ਹਰਿ ਰਸੁ ਅੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥

kirapaa kareh taa har gun gaaveh har ras a(n)tar paiee ||

Si Tu accordes Ta grâce, alors nous chantons les vertus du Har et goûtons Son essence au-dedans.

ਨਾਨਕ ਦੀਨ ਦਇਆਲ ਭਏ ਹੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥੪॥੮॥

naanak dheen dhiaal bhe hai tirasanaa sabadh bujhaiee ||4||8||

Nanak : le Seigneur, miséricordieux aux humbles, éteint la soif par le Shabad (la Parole divine). ॥4॥8॥