Ang 611

ਮੇਰੇ ਮਨ ਸਾਧ ਸਰਣਿ ਛੁਟਕਾਰਾ ॥

mere man saadh saran chhuTakaaraa ||

Ô mon esprit, dans le refuge du saint est la délivrance.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਜਨਮ ਮਰਣੁ ਨ ਰਹਈ ਫਿਰਿ ਆਵਤ ਬਾਰੋ ਬਾਰਾ ॥

bin gur poore janam maran na rahiee fir aavat baaro baaraa ||

Sans le Guru parfait, la naissance et la mort ne cessent pas, et l'on revient encore et encore. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਓਹੁ ਜੁ ਭਰਮੁ ਭੁਲਾਵਾ ਕਹੀਅਤ ਤਿਨ ਮਹਿ ਉਰਝਿਓ ਸਗਲ ਸੰਸਾਰਾ ॥

ohu ju bharam bhulaavaa kaheeat tin meh urajhio sagal sa(n)saaraa ||

Ce qu'on appelle doute et illusion, tout le monde s'y trouve empêtré ;

ਪੂਰਨ ਭਗਤੁ ਪੁਰਖ ਸੁਆਮੀ ਕਾ ਸਰਬ ਥੋਕ ਤੇ ਨਿਆਰਾ ॥੨॥

pooran bhagat purakh suaamee kaa sarab thok te niaaraa ||2||

mais le parfait dévot (Bhagti : la dévotion) du Maître suprême se tient à l'écart de tout cela. ॥2॥

ਨਿੰਦਉ ਨਾਹੀ ਕਾਹੂ ਬਾਤੈ ਏਹੁ ਖਸਮ ਕਾ ਕੀਆ ॥

ni(n)dhau naahee kaahoo baatai eh khasam kaa keeaa ||

Ne calomnie personne en rien : tout est l'œuvre du Maître.

ਜਾ ਕਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੀ ਪ੍ਰਭਿ ਮੇਰੈ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਨਾਉ ਲੀਆ ॥੩॥

jaa kau kirapaa karee prabh merai mil saadhasa(n)gat naau leeaa ||3||

Celui à qui mon Dieu accorde Sa grâce s'unit à la Saadh Sangat (la sainte compagnie) et récite le Naam (le Nom divin). ॥3॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮੇਸੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਸਭਨਾ ਕਰਤ ਉਧਾਰਾ ॥

paarabraham paramesur satigur sabhanaa karat udhaaraa ||

Le Paarbrahm (le Suprême transcendant), le Seigneur suprême, le vrai Guru sauve tous les êtres.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਨਹੀ ਤਰੀਐ ਇਹੁ ਪੂਰਨ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰਾ ॥੪॥੯॥

kahu naanak gur bin nahee tareeaai ih pooran tat beechaaraa ||4||9||

Dit Nanak : sans le Guru on ne traverse pas ; telle est la parfaite essence à méditer. ॥4॥9॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

soraTh mahalaa panjavaa ||

Sorath, Mahalla 5.

ਸਗਲ ਸਮਗ੍ਰੀ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪੀ ਕਬ ਊਚੇ ਕਬ ਨੀਚੇ ॥

sagal samagree moh viaapee kab uooche kab neeche ||

Toute la création est saisie par l'attachement ; tantôt élevée, tantôt abaissée.

ਸੁਧੁ ਨ ਹੋਈਐ ਕਾਹੂ ਜਤਨਾ ਓੜਕਿ ਕੋ ਨ ਪਹੂਚੇ ॥੧॥

sudh na hoieeaai kaahoo jatanaa oRak ko na pahooche ||1||

Par nul effort on ne devient pur, et l'on n'atteint jamais le terme. ॥1॥

ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਵਹੁ ਪੁਰਖ ਗਿਆਨੀ ॥

har ras peevahu purakh giaanee ||

Bois le nectar du Har (le Nom de Dieu), ô homme de sagesse.

ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਮਹਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਮਨੁ ਪਾਵੈ ਸਾਧੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਨੀ ॥

sun sun mahaa tirapat man paavai saadhoo a(n)mirat baanee ||

À force de L'écouter, l'esprit trouve un grand rassasiement dans la Bani (la Parole sacrée) d'Amrit (le nectar d'immortalité) du saint. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮੁਕਤਿ ਭੁਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਪਾਈਐ ਸਰਬ ਸੁਖਾ ਕਾ ਦਾਤਾ ॥

mukat bhugat jugat sach paieeaai sarab sukhaa kaa dhaataa ||

Libération, subsistance et art de vivre, tout s'obtient dans le Vrai, dispensateur de tous les bonheurs.

ਅਪੁਨੇ ਦਾਸ ਕਉ ਭਗਤਿ ਦਾਨੁ ਦੇਵੈ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖੁ ਬਿਧਾਤਾ ॥੨॥

apune dhaas kau bhagat dhaan dhevai pooran purakh bidhaataa ||2||

À Son serviteur, l'Être parfait, l'Ordonnateur du destin, donne le don de la Bhagti (la dévotion). ॥2॥

ਸ੍ਰਵਣੀ ਸੁਣੀਐ ਰਸਨਾ ਗਾਈਐ ਹਿਰਦੈ ਧਿਆਈਐ ਸੋਈ ॥

sravanee suneeaai rasanaa gaieeaai hiradhai dhiaaieeaai soiee ||

Écoute-Le de tes oreilles, chante-Le de ta langue, médite-Le en ton cœur.

ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥ ਸੁਆਮੀ ਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਥਾ ਨ ਕੋਈ ॥੩॥

karan kaaran samarath suaamee jaa te birathaa na koiee ||3||

Le Maître tout-puissant, cause de toutes les causes, ne laisse personne les mains vides. ॥3॥

ਵਡੈ ਭਾਗਿ ਰਤਨ ਜਨਮੁ ਪਾਇਆ ਕਰਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਿਰਪਾਲਾ ॥

vaddai bhaag ratan janam paiaa karahu kirapaa kirapaalaa ||

Par grande fortune j'ai reçu ce joyau qu'est la vie humaine ; accorde Ta grâce, ô Miséricordieux.

ਸਾਧਸੰਗਿ ਨਾਨਕੁ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਸਿਮਰੈ ਸਦਾ ਗੋੁਪਾਲਾ ॥੪॥੧੦॥

saadhasa(n)g naanak gun gaavai simarai sadhaa guopaalaa ||4||10||

Dans la Saadh Sangat (la sainte compagnie), Nanak chante Tes vertus et se souvient sans cesse du Seigneur du monde. ॥4॥10॥

ਪ੍ਰਭ ਬਾਣੀ ਸਬਦੁ ਸੁਭਾਖਿਆ ॥

prabh baanee sabadh subhaakhiaa ||

La Bani (la Parole sacrée) de Dieu, le Shabad (la Parole divine), a été magnifiquement prononcée.

ਗਾਵਹੁ ਸੁਣਹੁ ਪੜਹੁ ਨਿਤ ਭਾਈ ਗੁਰ ਪੂਰੈ ਤੂ ਰਾਖਿਆ ॥

gaavahu sunahu paRahu nit bhaiee gur poorai too raakhiaa ||

Chante-la, écoute-la, lis-la chaque jour, ô frère ; le Guru parfait t'a sauvé. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਅਮਿਤਿ ਵਡਾਈ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਦਇਆਲਾ ॥

saachaa saahib amit vaddaiee bhagat vachhal dhiaalaa ||

La grandeur du vrai Maître est incommensurable ; miséricordieux, Il aime Ses dévots.

ਸੰਤਾ ਕੀ ਪੈਜ ਰਖਦਾ ਆਇਆ ਆਦਿ ਬਿਰਦੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾ ॥੨॥

sa(n)taa kee paij rakhadhaa aaiaa aadh biradh pratipaalaa ||2||

Il a toujours préservé l'honneur de Ses saints : chérir les siens est Sa nature première. ॥2॥

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਭੋਜਨੁ ਨਿਤ ਭੁੰਚਹੁ ਸਰਬ ਵੇਲਾ ਮੁਖਿ ਪਾਵਹੁ ॥

har a(n)mirat naam bhojan nit bhu(n)chahu sarab velaa mukh paavahu ||

Le Har (le Nom de Dieu), le Naam (le Nom divin) d'Amrit (le nectar d'immortalité), est ta nourriture : savoure-le chaque jour, porte-le en tout temps à ta bouche.

ਜਰਾ ਮਰਾ ਤਾਪੁ ਸਭੁ ਨਾਠਾ ਗੁਣ ਗੋਬਿੰਦ ਨਿਤ ਗਾਵਹੁ ॥੩॥

jaraa maraa taap sabh naaThaa gun gobi(n)dh nit gaavahu ||3||

La vieillesse, la mort, la fièvre, tout s'enfuit ; chante sans cesse les vertus de Govind. ॥3॥

ਸੁਣੀ ਅਰਦਾਸਿ ਸੁਆਮੀ ਮੇਰੈ ਸਰਬ ਕਲਾ ਬਣਿ ਆਈ ॥

sunee aradhaas suaamee merai sarab kalaa ban aaiee ||

Mon Maître a entendu ma prière (Ardaas), et toute puissance m'est venue.

ਪ੍ਰਗਟ ਭਈ ਸਗਲੇ ਜੁਗ ਅੰਤਰਿ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੪॥੧੧॥

pragaT bhiee sagale jug a(n)tar gur naanak kee vaddiaaiee ||4||11||

À travers tous les âges s'est manifestée la gloire du Guru, ô Nanak. ॥4॥11॥