Ang 613

ਜਿਹ ਜਨ ਓਟ ਗਹੀ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਸੇ ਸੁਖੀਏ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣੇ ॥

jeh jan oT gahee prabh teree se sukhe'ee prabh sarane ||

Les serviteurs qui ont saisi Ton appui, ô Dieu, vivent en paix sous Ta protection.

ਜਿਹ ਨਰ ਬਿਸਰਿਆ ਪੁਰਖੁ ਬਿਧਾਤਾ ਤੇ ਦੁਖੀਆ ਮਹਿ ਗਨਣੇ ॥੨॥

jeh nar bisariaa purakh bidhaataa te dhukheeaa meh ganane ||2||

Ceux qui ont oublié le Créateur, on les compte parmi les malheureux. ॥2॥

ਜਿਹ ਗੁਰ ਮਾਨਿ ਪ੍ਰਭੂ ਲਿਵ ਲਾਈ ਤਿਹ ਮਹਾ ਅਨੰਦ ਰਸੁ ਕਰਿਆ ॥

jeh gur maan prabhoo liv laiee teh mahaa ana(n)dh ras kariaa ||

Ceux qui, se fiant au Guru, ont attaché leur amour à Dieu ont goûté une immense félicité.

ਜਿਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬਿਸਾਰਿ ਗੁਰ ਤੇ ਬੇਮੁਖਾਈ ਤੇ ਨਰਕ ਘੋਰ ਮਹਿ ਪਰਿਆ ॥੩॥

jeh prabhoo bisaar gur te bemukhaiee te narak ghor meh pariaa ||3||

Ceux qui, oubliant Dieu, ont tourné le dos au Guru sont tombés dans un enfer terrible. ॥3॥

ਜਿਤੁ ਕੋ ਲਾਇਆ ਤਿਤ ਹੀ ਲਾਗਾ ਤੈਸੋ ਹੀ ਵਰਤਾਰਾ ॥

jit ko laiaa tit hee laagaa taiso hee varataaraa ||

Chacun s'attache là où il a été attaché, et sa conduite suit ce même pli.

ਨਾਨਕ ਸਹ ਪਕਰੀ ਸੰਤਨ ਕੀ ਰਿਦੈ ਭਏ ਮਗਨ ਚਰਨਾਰਾ ॥੪॥੪॥੧੫॥

naanak seh pakaree sa(n)tan kee ridhai bhe magan charanaaraa ||4||4||15||

Nanak s'est saisi de l'appui des saints, et son cœur s'est absorbé dans leurs pieds. ॥4॥4॥15॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

soraTh mahalaa panjavaa ||

Sorath, Mahalla 5 ॥

ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਿਉ ਜਾ ਕਾ ਮਨੁ ਲੀਨਾ ਸੇ ਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਅਘਾਈ ॥

charan kamal siau jaa kaa man leenaa se jan tirapat aghaiee ||

Ceux dont l'esprit se perd dans les pieds de lotus sont comblés et pleinement rassasiés.

ਗੁਣ ਅਮੋਲ ਜਿਸੁ ਰਿਦੈ ਨ ਵਸਿਆ ਤੇ ਨਰ ਤ੍ਰਿਸਨ ਤ੍ਰਿਖਾਈ ॥੧॥

gun amol jis ridhai na vasiaa te nar tirasan tirakhaiee ||1||

Ceux dans le cœur de qui les vertus inestimables n'habitent pas restent brûlants de soif. ॥1॥

ਹਰਿ ਆਰਾਧੇ ਅਰੋਗ ਅਨਦਾਈ ॥

har aaraadhe arog anadhaiee ||

Qui L'adore est sans maladie et dans la joie.

ਜਿਸ ਨੋ ਵਿਸਰੈ ਮੇਰਾ ਰਾਮ ਸਨੇਹੀ ਤਿਸੁ ਲਾਖ ਬੇਦਨ ਜਣੁ ਆਈ ॥

jis no visarai meraa raam sanehee tis laakh bedhan jan aaiee ||

Celui qui oublie mon Bien-aimé, c'est comme si cent mille douleurs fondaient d'un coup sur lui. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਹਰਿ ਜਨ ਕਉ ਇਹੀ ਸੁਹਾਵੈ ॥

har jan kau ihee suhaavai ||

Voici ce qui plaît au serviteur du Har :

ਪੇਖਿ ਨਿਕਟਿ ਕਰਿ ਸੇਵਾ ਸਤਿਗੁਰ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨਿ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ॥

pekh nikaT kar sevaa satigur har keeratan hee tirapataavai ||

voyant Dieu tout proche, servir le vrai Guru et se rassasier du Kirtan (le chant sacré) du Har. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਅਮਲਨ ਸਿਉ ਅਮਲੀ ਲਪਟਾਇਓ ਭੂਮਨ ਭੂਮਿ ਪਿਆਰੀ ॥

amalan siau amalee lapaTaio bhooman bhoom piaaree ||

Comme l'accoutumé s'attache à sa drogue, comme le propriétaire chérit sa terre,

ਖੀਰ ਸੰਗਿ ਬਾਰਿਕੁ ਹੈ ਲੀਨਾ ਪ੍ਰਭ ਸੰਤ ਐਸੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ॥੨॥

kheer sa(n)g baarik hai leenaa prabh sa(n)t aaise hitakaaree ||2||

comme l'enfant est absorbé dans le lait, ainsi les saints aiment tendrement Dieu. ॥2॥

ਬਿਦਿਆ ਮਹਿ ਬਿਦੁਅੰਸੀ ਰਚਿਆ ਨੈਨ ਦੇਖਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥

bidhiaa meh bidhua(n)see rachiaa nain dhekh sukh paaveh ||

Comme le savant se plonge dans le savoir et se réjouit de le voir de ses yeux,

ਜੈਸੇ ਰਸਨਾ ਸਾਦਿ ਲੁਭਾਨੀ ਤਿਉ ਹਰਿ ਜਨ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ॥੩॥

jaise rasanaa saadh lubhaanee tiau har jan har gun gaaveh ||3||

comme la langue se délecte des saveurs, ainsi le serviteur du Har chante les vertus du Har. ॥3॥

ਜੈਸੀ ਭੂਖ ਤੈਸੀ ਕਾ ਪੂਰਕੁ ਸਗਲ ਘਟਾ ਕਾ ਸੁਆਮੀ ॥

jaisee bhookh taisee kaa poorak sagal ghaTaa kaa suaamee ||

Selon la faim, tel est Celui qui la comble, le Maître de tous les cœurs.

ਨਾਨਕ ਪਿਆਸ ਲਗੀ ਦਰਸਨ ਕੀ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ॥੪॥੫॥੧੬॥

naanak piaas lagee dharasan kee prabh miliaa a(n)tarajaamee ||4||5||16||

Nanak a soif du Darshan (la vision sacrée), et Dieu, le Connaisseur des cœurs, l'a rencontré. ॥4॥5॥16॥

ਮਾਧੋ ਹਮ ਐਸੇ ਤੂ ਐਸਾ ॥

maadho ham aaise too aaisaa ||

Ô Madho, tels nous sommes, tel Tu es :

ਹਮ ਪਾਪੀ ਤੁਮ ਪਾਪ ਖੰਡਨ ਨੀਕੋ ਠਾਕੁਰ ਦੇਸਾ ॥

ham paapee tum paap kha(n)ddan neeko Thaakur dhesaa ||

nous sommes pécheurs, Toi le Destructeur des péchés ; beau est le pays de mon Maître. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤੁਮ ਸਭ ਸਾਜੇ ਸਾਜਿ ਨਿਵਾਜੇ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਦੇ ਪ੍ਰਾਨਾ ॥

tum sabh saaje saaj nivaaje jeeau pi(n)dd dhe praanaa ||

Tu as tout façonné, et façonnant, Tu as embelli, donnant âme, corps et souffle vital.

ਨਿਰਗੁਨੀਆਰੇ ਗੁਨੁ ਨਹੀ ਕੋਈ ਤੁਮ ਦਾਨੁ ਦੇਹੁ ਮਿਹਰਵਾਨਾ ॥੨॥

niraguneeaare gun nahee koiee tum dhaan dheh miharavaanaa ||2||

Nous sommes sans mérite, sans nulle vertu ; accorde-nous Ton don, ô Miséricordieux. ॥2॥

ਤੁਮ ਕਰਹੁ ਭਲਾ ਹਮ ਭਲੋ ਨ ਜਾਨਹ ਤੁਮ ਸਦਾ ਸਦਾ ਦਇਆਲਾ ॥

tum karahu bhalaa ham bhalo na jaaneh tum sadhaa sadhaa dhiaalaa ||

Tu fais le bien, mais nous ne savons pas reconnaître le bien ; Tu es à jamais miséricordieux.

ਤੁਮ ਸੁਖਦਾਈ ਪੁਰਖ ਬਿਧਾਤੇ ਤੁਮ ਰਾਖਹੁ ਅਪੁਨੇ ਬਾਲਾ ॥੩॥

tum sukhadhaiee purakh bidhaate tum raakhahu apune baalaa ||3||

Dispensateur de paix, Être-Ordonnateur, protège-nous, Tes enfants. ॥3॥

ਤੁਮ ਨਿਧਾਨ ਅਟਲ ਸੁਲਿਤਾਨ ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਜਾਚੈ ॥

tum nidhaan aTal sulitaan jeea ja(n)t sabh jaachai ||

Tu es le trésor, le Souverain immuable ; tous les êtres et créatures mendient à Ta porte.

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਮ ਇਹੈ ਹਵਾਲਾ ਰਾਖੁ ਸੰਤਨ ਕੈ ਪਾਛੈ ॥੪॥੬॥੧੭॥

kahu naanak ham ihai havaalaa raakh sa(n)tan kai paachhai ||4||6||17||

Dit Nanak : telle est notre condition — garde-nous dans le sillage de Tes saints. ॥4॥6॥17॥