Ang 616

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਅਪੁਨੋ ਕਰਿ ਲੀਨਾ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਅਬਿਨਾਸੀ ॥੨॥

kar kirapaa apuno kar leenaa man vasiaa abinaasee ||2||

Faisant grâce, Il m'a fait sien ; l'Impérissable habite mon esprit. ॥2॥

ਤਾ ਕਉ ਬਿਘਨੁ ਨ ਕੋਊ ਲਾਗੈ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰਿ ਅਪੁਨੈ ਰਾਖੇ ॥

taa kau bighan na kouoo laagai jo satigur apunai raakhe ||

Aucun obstacle n'atteint celui que son vrai Guru protège.

ਚਰਨ ਕਮਲ ਬਸੇ ਰਿਦ ਅੰਤਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰਿ ਰਸੁ ਚਾਖੇ ॥੩॥

charan kamal base ridh a(n)tar a(n)mirat har ras chaakhe ||3||

Les pieds-lotus demeurent au fond de son cœur ; il goûte l'Amrit (le nectar d'immortalité), la saveur du Har (le Nom de Dieu). ॥3॥

ਕਰਿ ਸੇਵਾ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਭ ਅਪੁਨੇ ਜਿਨਿ ਮਨ ਕੀ ਇਛ ਪੁਜਾਈ ॥

kar sevaa sevak prabh apune jin man kee ichh pujaiee ||

Sers, ô serviteur, ton Dieu qui a comblé le désir de ton cœur.

ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਤਾ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਿਨਿ ਪੂਰਨ ਪੈਜ ਰਖਾਈ ॥੪॥੧੪॥੨੫॥

naanak dhaas taa kai balihaarai jin pooran paij rakhaiee ||4||14||25||

Nanak l'humble se sacrifie pour Celui qui a pleinement sauvé son honneur. ॥4॥14॥25॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥

soraTh mahalaa panjavaa ||

Sorath, Mahalla 5.

ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਸਰਣਿ ਸਗਲ ਭੈ ਲਾਥੇ ਦੁਖ ਬਿਨਸੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥

prabh kee saran sagal bhai laathe dhukh binase sukh paiaa ||

Au refuge de Dieu, toutes les peurs tombent ; les peines s'effacent et la paix se trouve.

ਦਇਆਲੁ ਹੋਆ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਸੁਆਮੀ ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧॥

dhiaal hoaa paarabraham suaamee pooraa satigur dhiaaiaa ||1||

Le Paarbrahm (le Dieu suprême), le Maître, s'est fait miséricordieux ; j'ai médité le Guru parfait. ॥1॥

ਪ੍ਰਭ ਜੀਉ ਤੂ ਮੇਰੋ ਸਾਹਿਬੁ ਦਾਤਾ ॥

prabh jeeau too mero saahib dhaataa ||

Ô cher Dieu, Tu es mon Seigneur, le Donateur.

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਦੀਨ ਦਇਆਲਾ ਗੁਣ ਗਾਵਉ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ॥

kar kirapaa prabh dheen dhiaalaa gun gaavau ra(n)g raataa ||

Fais grâce, ô Dieu tendre aux humbles, que je chante Tes vertus, teint de Ton amour. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਤਿਗੁਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਚਿੰਤਾ ਸਗਲ ਬਿਨਾਸੀ ॥

satigur naam nidhaan dhiraRaiaa chi(n)taa sagal binaasee ||

Le vrai Guru a gravé en moi le trésor du Naam (le Nom divin) ; tout souci a disparu.

ਮਨ ਮੂੜੇ ਦੇਖਿ ਰਹਿਓ ਪ੍ਰਭ ਸੁਆਮੀ ॥

man mooRe dhekh rahio prabh suaamee ||

Ô esprit insensé, le Dieu-Maître te regarde sans cesse.

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਹਿ ਸੋਈ ਸੋਈ ਜਾਣੈ ਰਹੈ ਨ ਕਛੂਐ ਛਾਨੀ ॥

jo kichh kareh soiee soiee jaanai rahai na kachhooaai chhaanee ||

Tout ce que tu fais, Il le connaît ; rien ne Lui reste caché. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਿਹਵਾ ਸੁਆਦ ਲੋਭ ਮਦਿ ਮਾਤੋ ਉਪਜੇ ਅਨਿਕ ਬਿਕਾਰਾ ॥

jihavaa suaadh lobh madh maato upaje anik bikaaraa ||

Enivré des saveurs de la langue et du vin de l'avidité, d'innombrables vices naissent en lui.

ਬਹੁਤੁ ਜੋਨਿ ਭਰਮਤ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹਉਮੈ ਬੰਧਨ ਕੇ ਭਾਰਾ ॥੨॥

bahut jon bharamat dhukh paiaa haumai ba(n)dhan ke bhaaraa ||2||

Errant en de nombreuses existences, il souffre, chargé des liens de l'Haumai (l'ego, le « moi-je »). ॥2॥

ਦੇਇ ਕਿਵਾੜ ਅਨਿਕ ਪੜਦੇ ਮਹਿ ਪਰ ਦਾਰਾ ਸੰਗਿ ਫਾਕੈ ॥

dhei kivaaR anik paRadhe meh par dhaaraa sa(n)g faakai ||

Derrière portes closes et mille voiles, il se perd avec la femme d'autrui.

ਚਿਤ੍ਰ ਗੁਪਤੁ ਜਬ ਲੇਖਾ ਮਾਗਹਿ ਤਬ ਕਉਣੁ ਪੜਦਾ ਤੇਰਾ ਢਾਕੈ ॥੩॥

chitr gupat jab lekhaa maageh tab kaun paRadhaa teraa ddaakai ||3||

Quand Chitr et Gupt, les scribes des actes, demanderont les comptes, qui alors couvrira ta honte ? ॥3॥

ਦੀਨ ਦਇਆਲ ਪੂਰਨ ਦੁਖ ਭੰਜਨ ਤੁਮ ਬਿਨੁ ਓਟ ਨ ਕਾਈ ॥

dheen dhiaal pooran dhukh bha(n)jan tum bin oT na kaiee ||

Ô tendre aux humbles, parfait Briseur des peines, hors de Toi je n'ai nul appui.

ਕਾਢਿ ਲੇਹੁ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਮਹਿ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ ॥੪॥੧੫॥੨੬॥

kaadd leh sa(n)saar saagar meh naanak prabh saranaiee ||4||15||26||

Tire-moi de l'océan du monde ; Nanak est à Ton refuge, ô Dieu. ॥4॥15॥26॥

ਹਰਿ ਸਾਚਾ ਸਿਮਰਹੁ ਭਾਈ ॥

har saachaa simarahu bhaiee ||

Médite le vrai Har (le Nom de Dieu), ô frère.

ਸਾਧਸੰਗਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਬਿਸਰਿ ਨ ਕਬਹੂ ਜਾਈ ॥

saadhasa(n)g sadhaa sukh paieeaai har bisar na kabahoo jaiee ||

Dans la Saadh Sangat (la sainte compagnie) on trouve toujours la paix, et jamais le Har n'est oublié. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਤੇਰਾ ਜੋ ਸਿਮਰੈ ਸੋ ਜੀਵੈ ॥

a(n)mirat naam paramesar teraa jo simarai so jeevai ||

Ton Naam (le Nom divin) est Amrit (nectar d'immortalité), ô Seigneur suprême ; qui le médite, celui-là vit.

ਜਿਸ ਨੋ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਸੋ ਜਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਥੀਵੈ ॥੨॥

jis no karam paraapat hovai so jan niramal theevai ||2||

Celui qui le reçoit par grâce devient immaculé. ॥2॥

ਬਿਘਨ ਬਿਨਾਸਨ ਸਭਿ ਦੁਖ ਨਾਸਨ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਮਨੁ ਲਾਗਾ ॥

bighan binaasan sabh dhukh naasan gur charanee man laagaa ||

Destructeur des obstacles, effaceur de toutes les peines : mon esprit s'attache aux pieds du Guru.

ਗੁਣ ਗਾਵਤ ਅਚੁਤ ਅਬਿਨਾਸੀ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਜਾਗਾ ॥੩॥

gun gaavat achut abinaasee anadhin har ra(n)g jaagaa ||3||

Chantant les vertus de l'Immuable et de l'Impérissable, nuit et jour il s'éveille dans l'amour du Har. ॥3॥

ਮਨ ਇਛੇ ਸੇਈ ਫਲ ਪਾਏ ਹਰਿ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਹੇਲੀ ॥

man ichhe seiee fal paae har kee kathaa suhelee ||

Il obtient les fruits que son cœur désire ; doux est le récit du Har.

ਆਦਿ ਅੰਤਿ ਮਧਿ ਨਾਨਕ ਕਉ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਹੋਆ ਬੇਲੀ ॥੪॥੧੬॥੨੭॥

aadh a(n)t madh naanak kau so prabh hoaa belee ||4||16||27||

Au commencement, au milieu et à la fin, ce Dieu est devenu l'ami de Nanak. ॥4॥16॥27॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ਪੰਚਪਦਾ ॥

soraTh mahalaa panjavaa pa(n)chapadhaa ||

Sorath, Mahalla 5, Panchpada ॥

ਬਿਨਸੈ ਮੋਹੁ ਮੇਰਾ ਅਰੁ ਤੇਰਾ ਬਿਨਸੈ ਅਪਨੀ ਧਾਰੀ ॥੧॥

binasai moh meraa ar teraa binasai apanee dhaaree ||1||

Que disparaisse l'attachement, que disparaissent le « mien » et le « tien », que disparaisse tout ce que j'ai posé comme m'appartenant. ॥1॥

ਸੰਤਹੁ ਇਹਾ ਬਤਾਵਹੁ ਕਾਰੀ ॥

sa(n)tahu ihaa bataavahu kaaree ||

Ô saints, indiquez-moi le remède,

ਜਿਤੁ ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਰੀ ॥੧॥

jit haumai garab nivaaree ||1||

celui qui écarte le Haumai (le moi qui se met au centre) et l'orgueil. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਰਬ ਭੂਤ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਕਰਿ ਮਾਨਿਆ ਹੋਵਾਂ ਸਗਲ ਰੇਨਾਰੀ ॥੨॥

sarab bhoot paarabraham kar maaniaa hovaa(n) sagal renaaree ||2||

Que je reconnaisse le Seigneur suprême en tous les êtres, et que je devienne la poussière de tous. ॥2॥

ਪੇਖਿਓ ਪ੍ਰਭ ਜੀਉ ਅਪੁਨੈ ਸੰਗੇ ਚੂਕੈ ਭੀਤਿ ਭ੍ਰਮਾਰੀ ॥੩॥

pekhio prabh jeeau apunai sa(n)ge chookai bheet bhramaaree ||3||

J'ai vu mon Seigneur bien-aimé tout près de moi, et le mur du doute est tombé. ॥3॥

ਅਉਖਧੁ ਨਾਮੁ ਨਿਰਮਲ ਜਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੀ ॥੪॥

aaukhadh naam niramal jal a(n)mrit paieeaai guroo dhuaaree ||4||

Le remède, c'est le Naam (le Nom divin) ; cette eau pure d'Amrit (le nectar d'immortalité) s'obtient à la porte du Guru. ॥4॥

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਰੋਗ ਬਿਦਾਰੀ ॥੫॥੧੭॥੨੮॥

kahu naanak jis masatak likhiaa tis gur mil rog bidhaaree ||5||17||28||

Dit Nanak : celui dont c'était l'inscription au front rencontre le Guru, et sa maladie est déchirée. ॥5॥17॥28॥