Ang 634

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੯ ॥

soraTh mahalaa nauvaa ||

Sorath, Mahalla 9 ॥

ਪ੍ਰੀਤਮ ਜਾਨਿ ਲੇਹੁ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥

preetam jaan leh man maahee ||

Ô bien-aimé, sache-le au fond de toi :

ਅਪਨੇ ਸੁਖ ਸਿਉ ਹੀ ਜਗੁ ਫਾਂਧਿਓ ਕੋ ਕਾਹੂ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥੧॥

apane sukh siau hee jag faa(n)dhio ko kaahoo ko naahee ||1||

le monde n'est attaché qu'à son propre plaisir ; personne n'appartient vraiment à personne. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੁਖ ਮੈ ਆਨਿ ਬਹੁਤੁ ਮਿਲਿ ਬੈਠਤ ਰਹਤ ਚਹੂ ਦਿਸਿ ਘੇਰੈ ॥

sukh mai aan bahut mil baiThat rahat chahoo dhis gherai ||

Dans les jours heureux, beaucoup viennent s'asseoir près de toi et t'entourent de tous côtés.

ਬਿਪਤਿ ਪਰੀ ਸਭ ਹੀ ਸੰਗੁ ਛਾਡਿਤ ਕੋਊ ਨ ਆਵਤ ਨੇਰੈ ॥੧॥

bipat paree sabh hee sa(n)g chhaaddit kouoo na aavat nerai ||1||

Le malheur venu, tous quittent ta compagnie et nul n'approche plus. ॥1॥

ਘਰ ਕੀ ਨਾਰਿ ਬਹੁਤੁ ਹਿਤੁ ਜਾ ਸਿਉ ਸਦਾ ਰਹਤ ਸੰਗ ਲਾਗੀ ॥

ghar kee naar bahut hit jaa siau sadhaa rahat sa(n)g laagee ||

L'épouse de la maison, que tu aimes tant et qui reste toujours à tes côtés :

ਜਬ ਹੀ ਹੰਸ ਤਜੀ ਇਹ ਕਾਂਇਆ ਪ੍ਰੇਤ ਪ੍ਰੇਤ ਕਰਿ ਭਾਗੀ ॥੨॥

jab hee ha(n)s tajee ieh kaa(n)iaa pret pret kar bhaagee ||2||

dès que l'âme quitte ce corps, elle s'enfuit en criant « un fantôme, un fantôme ! ». ॥2॥

ਇਹ ਬਿਧਿ ਕੋ ਬਿਉਹਾਰੁ ਬਨਿਓ ਹੈ ਜਾ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ਲਗਾਇਓ ॥

eeh bidh ko biauhaar banio hai jaa siau neh lagaio ||

Telle est la vraie nature des liens auxquels tu as donné ton affection.

ਅੰਤ ਬਾਰ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਜੀ ਕੋਊ ਕਾਮਿ ਨ ਆਇਓ ॥੩॥੧੨॥੧੩੯॥

a(n)t baar naanak bin har jee kouoo kaam na aaio ||3||12||139||

Au dernier instant, dit Nanak, rien ni personne ne sert, hormis Har. ॥3॥12॥139॥