Ang 657

ਨਾਦਿ ਸਮਾਇਲੋ ਰੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟਿਲੇ ਦੇਵਾ ॥੧॥

naadh samailo re satigur bheTile dhevaa ||1||

Je me suis fondu dans le son intérieur, ayant rencontré le Vrai Guru, le Divin. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਜਹ ਝਿਲਿ ਮਿਲਿ ਕਾਰੁ ਦਿਸੰਤਾ ॥

jeh jhil mil kaar dhisa(n)taa ||

Là où l'on voit une clarté qui scintille,

ਤਹ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਬਜੰਤਾ ॥

teh anahadh sabadh baja(n)taa ||

là résonne le Shabad (la Parole du Guru) Anhad (la mélodie ininterrompue).

ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਨੀ ॥

jotee jot samaanee ||

Ma lumière s'est fondue dans la Lumière :

ਮੈ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਾਨੀ ॥੨॥

mai gur parasaadhee jaanee ||2||

par la grâce du Guru, je L'ai connu. ॥2॥

ਰਤਨ ਕਮਲ ਕੋਠਰੀ ॥

ratan kamal koTharee ||

Dans la petite chambre du lotus, joyau du cœur,

ਚਮਕਾਰ ਬੀਜੁਲ ਤਹੀ ॥

chamakaar beejul tahee ||

brille l'éclair.

ਨੇਰੈ ਨਾਹੀ ਦੂਰਿ ॥

nerai naahee dhoor ||

Il n'est pas loin, Il est tout proche,

ਨਿਜ ਆਤਮੈ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੩॥

nij aatamai rahiaa bharapoor ||3||

Il emplit entièrement mon propre être. ॥3॥

ਜਹ ਅਨਹਤ ਸੂਰ ਉਜੵਾਰਾ ॥

jeh anahat soor ujayeaaraa ||

Là où resplendit la clarté ininterrompue du soleil,

ਤਹ ਦੀਪਕ ਜਲੈ ਛੰਛਾਰਾ ॥

teh dheepak jalai chha(n)chhaaraa ||

la petite lampe du monde ne brûle plus que faiblement.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਾਨਿਆ ॥

gur parasaadhee jaaniaa ||

Par la grâce du Guru, j'ai compris :

ਜਨੁ ਨਾਮਾ ਸਹਜ ਸਮਾਨਿਆ ॥੪॥੧॥

jan naamaa sahaj samaaniaa ||4||1||

le serviteur Nama s'est fondu dans le Sahaj (l'équilibre naturel). ॥4॥1॥

ਰਾਗੁ ਸੋਰਠਿ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇ ਜੀ ਕੀ ਘਰੁ ੨ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

raag soraTh baanee bhagat naamadhe jee kee ghar doojaa ikOankaar satigur prasaadh ||

Raag Sorath, paroles de Bhagat Naam Dev Ji, Ghar 2. Un seul Être éternel, par la grâce du Vrai Guru ॥

ਜਬ ਦੇਖਾ ਤਬ ਗਾਵਾ ॥

jab dhekhaa tab gaavaa ||

Quand je Le vois, alors je chante,

ਤਉ ਜਨ ਧੀਰਜੁ ਪਾਵਾ ॥੧॥

tau jan dheeraj paavaa ||1||

et Ton serviteur trouve enfin la paix. ॥1॥

ਘਰੁ ੪ ਸੋਰਠਿ ॥

ghar chauthhaa soraTh ||

Ghar 4, Sorath ॥

ਪਾੜ ਪੜੋਸਣਿ ਪੂਛਿ ਲੇ ਨਾਮਾ ਕਾ ਪਹਿ ਛਾਨਿ ਛਵਾਈ ਹੋ ॥

paaR paRosan poochh le naamaa kaa peh chhaan chhavaiee ho ||

À travers le mur, la voisine demande : « Ô Nama, qui t'a bâti ta hutte ?

ਤੋ ਪਹਿ ਦੁਗਣੀ ਮਜੂਰੀ ਦੈਹਉ ਮੋ ਕਉ ਬੇਢੀ ਦੇਹੁ ਬਤਾਈ ਹੋ ॥੧॥

to peh dhuganee majooree dhaihau mo kau beddee dheh bataiee ho ||1||

Je paierai le double du salaire que tu as donné ; dis-moi seulement le nom de ce charpentier. » ॥1॥

ਰੀ ਬਾਈ ਬੇਢੀ ਦੇਨੁ ਨ ਜਾਈ ॥

ree baiee beddee dhen na jaiee ||

Ô sœur, ce charpentier-là ne peut se prêter.

ਦੇਖੁ ਬੇਢੀ ਰਹਿਓ ਸਮਾਈ ॥

dhekh beddee rahio samaiee ||

Regarde : ce charpentier pénètre toute chose.

ਹਮਾਰੈ ਬੇਢੀ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰਾ ॥੧॥

hamaarai beddee praan adhaaraa ||1||

Pour moi, ce charpentier est le soutien même de mon souffle. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਬੇਢੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮਜੂਰੀ ਮਾਂਗੈ ਜਉ ਕੋਊ ਛਾਨਿ ਛਵਾਵੈ ਹੋ ॥

beddee preet majooree maa(n)gai jau kouoo chhaan chhavaavai ho ||

Ce charpentier ne demande que l'amour pour salaire, à qui veut qu'Il bâtisse sa demeure.

ਲੋਗ ਕੁਟੰਬ ਸਭਹੁ ਤੇ ਤੋਰੈ ਤਉ ਆਪਨ ਬੇਢੀ ਆਵੈ ਹੋ ॥੨॥

log kuTa(n)b sabhahu te torai tau aapan beddee aavai ho ||2||

Quand on rompt avec l'attachement aux gens et à la famille, alors le charpentier vient de Lui-même. ॥2॥

ਐਸੋ ਬੇਢੀ ਬਰਨਿ ਨ ਸਾਕਉ ਸਭ ਅੰਤਰ ਸਭ ਠਾਂਈ ਹੋ ॥

aaiso beddee baran na saakau sabh a(n)tar sabh Thaa(n)iee ho ||

Un tel charpentier, je ne saurais le décrire : Il est au-dedans de tous et en tout lieu.

ਗੂੰਗੈ ਮਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਚਾਖਿਆ ਪੂਛੇ ਕਹਨੁ ਨ ਜਾਈ ਹੋ ॥੩॥

goo(n)gai mahaa a(n)mirat ras chaakhiaa poochhe kahan na jaiee ho ||3||

Le muet a goûté la saveur suprême de l'Amrit (le nectar divin) ; qu'on l'interroge, il ne peut rien en dire. ॥3॥

ਬੇਢੀ ਕੇ ਗੁਣ ਸੁਨਿ ਰੀ ਬਾਈ ਜਲਧਿ ਬਾਂਧਿ ਧ੍ਰੂ ਥਾਪਿਓ ਹੋ ॥

beddee ke gun sun ree baiee jaladh baa(n)dh dhraoo thaapio ho ||

Écoute les vertus de ce charpentier, ô sœur : Il a contenu l'océan et affermi l'étoile de Dhru.

ਨਾਮੇ ਕੇ ਸੁਆਮੀ ਸੀਅ ਬਹੋਰੀ ਲੰਕ ਭਭੀਖਣ ਆਪਿਓ ਹੋ ॥੪॥੨॥

naame ke suaamee seea bahoree la(n)k bhabheekhan aapio ho ||4||2||

Le Maître de Nama a ramené Sita et donné Lanka à Vibhishan. ॥4॥2॥

ਸੋਰਠਿ ਘਰੁ ੩ ॥

soraTh ghar teejaa ||

Sorath, Ghar 3.

ਅਣਮੜਿਆ ਮੰਦਲੁ ਬਾਜੈ ॥

anamaRiaa ma(n)dhal baajai ||

Un tambour non tendu résonne, sans peau ;

ਬਿਨੁ ਸਾਵਣ ਘਨਹਰੁ ਗਾਜੈ ॥

bin saavan ghanahar gaajai ||

sans la saison des pluies, les nuages grondent ;

ਬਾਦਲ ਬਿਨੁ ਬਰਖਾ ਹੋਈ ॥

baadhal bin barakhaa hoiee ||

sans nuage, la pluie tombe —

ਜਉ ਤਤੁ ਬਿਚਾਰੈ ਕੋਈ ॥੧॥

jau tat bichaarai koiee ||1||

pour qui médite l'Essence des choses. ॥1॥

ਮੋ ਕਉ ਮਿਲਿਓ ਰਾਮੁ ਸਨੇਹੀ ॥

mo kau milio raam sanehee ||

J'ai rencontré Ram, mon Bien-aimé :

ਜਿਹ ਮਿਲਿਐ ਦੇਹ ਸੁਦੇਹੀ ॥੧॥

jeh miliaai dheh sudhehee ||1||

en Le rencontrant, mon corps s'est transfiguré. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਮਿਲਿ ਪਾਰਸ ਕੰਚਨੁ ਹੋਇਆ ॥

mil paaras ka(n)chan hoiaa ||

Au contact de la pierre philosophale, je suis devenu or ;

ਮੁਖ ਮਨਸਾ ਰਤਨੁ ਪਰੋਇਆ ॥

mukh manasaa ratan paroiaa ||

sur ma bouche et dans mon désir, j'ai enfilé le joyau du Nom.

ਨਿਜ ਭਾਉ ਭਇਆ ਭ੍ਰਮੁ ਭਾਗਾ ॥

nij bhaau bhiaa bhram bhaagaa ||

L'amour intérieur pour Lui est né, le doute a fui ;

ਗੁਰ ਪੂਛੇ ਮਨੁ ਪਤੀਆਗਾ ॥੨॥

gur poochhe man pateeaagaa ||2||

en interrogeant le Guru, mon esprit s'est apaisé. ॥2॥

ਜਲ ਭੀਤਰਿ ਕੁੰਭ ਸਮਾਨਿਆ ॥

jal bheetar ku(n)bh samaaniaa ||

Comme la cruche d'eau se fond dans l'eau,

ਸਭ ਰਾਮੁ ਏਕੁ ਕਰਿ ਜਾਨਿਆ ॥

sabh raam ek kar jaaniaa ||

j'ai reconnu Ram comme l'Unique présent en tout.

ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਹੈ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥

gur chele hai man maaniaa ||

Entre le Guru et le disciple, l'esprit s'est accordé :

ਜਨ ਨਾਮੈ ਤਤੁ ਪਛਾਨਿਆ ॥੩॥੩॥

jan naamai tat pachhaaniaa ||3||3||

le serviteur Namdev a reconnu l'Essence. ॥3॥3॥