Ang 723

ਖੂਨ ਕੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਵੀਅਹਿ ਨਾਨਕ ਰਤੁ ਕਾ ਕੁੰਗੂ ਪਾਇ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥੧॥

khoon ke sohile gaave'eeh naanak rat kaa ku(n)goo pai ve laalo ||1||

On chante des chants nuptiaux de sang, dit Nanak, et c'est du sang que l'on répand en guise de safran, ô Lalo. ॥1॥

ਸਾਹਿਬ ਕੇ ਗੁਣ ਨਾਨਕੁ ਗਾਵੈ ਮਾਸ ਪੁਰੀ ਵਿਚਿ ਆਖੁ ਮਸੋਲਾ ॥

saahib ke gun naanak gaavai maas puree vich aakh masolaa ||

Nanak chante les vertus du Maître au milieu de la cité des morts, et il énonce cette parole :

ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਰੰਗਿ ਰਵਾਈ ਬੈਠਾ ਵੇਖੈ ਵਖਿ ਇਕੇਲਾ ॥

jin upaiee ra(n)g ravaiee baiThaa vekhai vakh ikelaa ||

celui qui a créé le monde et l'a lancé dans le jeu se tient à l'écart et regarde, seul.

ਸਚਾ ਸੋ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਸਚੜਾ ਨਿਆਉ ਕਰੇਗੁ ਮਸੋਲਾ ॥

sachaa so saahib sach tapaavas sachaRaa niaau kareg masolaa ||

Vrai est ce Maître, vraie est sa justice : il rendra un jugement véritable.

ਕਾਇਆ ਕਪੜੁ ਟੁਕੁ ਟੁਕੁ ਹੋਸੀ ਹਿਦੁਸਤਾਨੁ ਸਮਾਲਸੀ ਬੋਲਾ ॥

kaiaa kapaR Tuk Tuk hosee hidhusataan samaalasee bolaa ||

L'étoffe du corps sera déchirée en lambeaux ; l'Hindoustan se souviendra de ces paroles.

ਆਵਨਿ ਅਠਤਰੈ ਜਾਨਿ ਸਤਾਨਵੈ ਹੋਰੁ ਭੀ ਉਠਸੀ ਮਰਦ ਕਾ ਚੇਲਾ ॥

aavan aThatarai jaan sataanavai hor bhee uThasee maradh kaa chelaa ||

Ils sont venus en soixante-dix-huit, ils partiront en quatre-vingt-dix-sept ; un autre encore se lèvera.

ਸਚ ਕੀ ਬਾਣੀ ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਸਚੁ ਸੁਣਾਇਸੀ ਸਚ ਕੀ ਬੇਲਾ ॥੨॥੩॥੫॥

sach kee baanee naanak aakhai sach sunaisee sach kee belaa ||2||3||5||

Nanak proclame la Bani (la Parole révélée) de la Vérité : il fait entendre la vérité, car l'heure de la vérité est venue. ॥2॥3॥5॥

ਤਿਲੰਗ ਮਹਲਾ ੧ ॥

tila(n)g mahalaa pehilaa ||

Tilang, Mahalla 1.

ਜੈਸੀ ਮੈ ਆਵੈ ਖਸਮ ਕੀ ਬਾਣੀ ਤੈਸੜਾ ਕਰੀ ਗਿਆਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

jaisee mai aavai khasam kee baanee taisaRaa karee giaan ve laalo ||

Telle me vient la Parole du Maître, telle je la transmets, ô Lalo.

ਪਾਪ ਕੀ ਜੰਞ ਲੈ ਕਾਬਲਹੁ ਧਾਇਆ ਜੋਰੀ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

paap kee ja(n)n(j) lai kaabalahu dhaiaa joree ma(n)gai dhaan ve laalo ||

Il a fondu depuis Kaboul avec le cortège nuptial du péché, et il réclame de force son dû, ô Lalo.

ਸਰਮੁ ਧਰਮੁ ਦੁਇ ਛਪਿ ਖਲੋਏ ਕੂੜੁ ਫਿਰੈ ਪਰਧਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

saram dharam dhui chhap khaloe kooR firai paradhaan ve laalo ||

La pudeur et le Dharam (le devoir juste, l'ordre moral) se sont tous deux cachés, et le mensonge se promène en maître, ô Lalo.

ਕਾਜੀਆ ਬਾਮਣਾ ਕੀ ਗਲ ਥਕੀ ਅਗਦੁ ਪੜੈ ਸੈਤਾਨੁ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

kaajeeaa baamanaa kee gal thakee agadh paRai saitaan ve laalo ||

La parole des cadis et des brahmanes ne compte plus : c'est le démon qui célèbre le mariage, ô Lalo.

ਮੁਸਲਮਾਨੀਆ ਪੜਹਿ ਕਤੇਬਾ ਕਸਟ ਮਹਿ ਕਰਹਿ ਖੁਦਾਇ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

musalamaaneeaa paReh katebaa kasaT meh kareh khudhai ve laalo ||

Les femmes musulmanes lisent les Écritures et, dans leur détresse, appellent Dieu, ô Lalo.

ਜਾਤਿ ਸਨਾਤੀ ਹੋਰਿ ਹਿਦਵਾਣੀਆ ਏਹਿ ਭੀ ਲੇਖੈ ਲਾਇ ਵੇ ਲਾਲੋ ॥

jaat sanaatee hor hidhavaaneeaa eh bhee lekhai lai ve laalo ||

Les femmes hindoues de haute condition et les autres, comptez-les elles aussi dans ce même récit, ô Lalo.

ਸਾਲਾਹਿਹੁ ਸਚੁ ਸਭ ਊਪਰਿ ਹਰਿ ਧਨੀ ॥

saalaahih sach sabh uoopar har dhanee ||

Louez le Vrai : au-dessus de tout se tient Har, le Maître.

ਜਿਸੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ਸਰੀਕੁ ਕਿਸੁ ਲੇਖੈ ਹਉ ਗਨੀ ॥

jis naahee koi sareek kis lekhai hau ganee ||

Nul ne l'égale : dans quel compte pourrais-je moi-même figurer ? ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਪਉਣ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਆਕਾਸੁ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹਰਿ ਬਨੀ ॥

paun paanee dharatee aakaas ghar ma(n)dhar har banee ||

L'air, l'eau, la terre, le ciel : ce sont les maisons et les temples que Har a bâtis.

ਵਿਚਿ ਵਰਤੈ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਝੂਠੁ ਕਹੁ ਕਿਆ ਗਨੀ ॥੨॥੧॥

vich varatai naanak aap jhooTh kahu kiaa ganee ||2||1||

Il agit lui-même au-dedans, dit Nanak : dis-moi alors quel mensonge pourrait compter ? ॥2॥1॥

ਤਿਲੰਗ ਮਹਲਾ ੪ ॥

tila(n)g mahalaa chauthhaa ||

Tilang, Mahalla 4.

ਨਿਤ ਨਿਹਫਲ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ਬਫਾਵੈ ਦੁਰਮਤੀਆ ॥

nit nihafal karam kamai bafaavai dhuramateeaa ||

Sans cesse il accomplit des actes stériles et s'enfle d'orgueil, l'homme au cœur mauvais.

ਜਬ ਆਣੈ ਵਲਵੰਚ ਕਰਿ ਝੂਠੁ ਤਬ ਜਾਣੈ ਜਗੁ ਜਿਤੀਆ ॥੧॥

jab aanai valava(n)ch kar jhooTh tab jaanai jag jiteeaa ||1||

Quand il rapporte son gain par la ruse et le mensonge, il croit avoir conquis le monde. ॥1॥

ਐਸਾ ਬਾਜੀ ਸੈਸਾਰੁ ਨ ਚੇਤੈ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ॥

aaisaa baajee saisaar na chetai har naamaa ||

Tel est le spectacle du monde : il ne se souvient pas du Naam (le Nom divin) de Har.

ਖਿਨ ਮਹਿ ਬਿਨਸੈ ਸਭੁ ਝੂਠੁ ਮੇਰੇ ਮਨ ਧਿਆਇ ਰਾਮਾ ॥

khin meh binasai sabh jhooTh mere man dhiaai raamaa ||

En un instant tout ce mensonge s'écroule ; ô mon esprit, médite Ram. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸਾ ਵੇਲਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਜਿਤੁ ਆਇ ਕੰਟਕੁ ਕਾਲੁ ਗ੍ਰਸੈ ॥

saa velaa chit na aavai jit aai ka(n)Tak kaal grasai ||

Il ne pense jamais à cette heure où la mort viendra le saisir sans pitié.

ਤਿਸੁ ਨਾਨਕ ਲਏ ਛਡਾਇ ਜਿਸੁ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਹਿਰਦੈ ਵਸੈ ॥੨॥੨॥

tis naanak le chhaddai jis kirapaa kar hiradhai vasai ||2||2||

Nanak : il délivre celui dans le cœur duquel, par sa bonté, il vient habiter. ॥2॥2॥

ਬੰਦੇ ਚਸਮ ਦੀਦੰ ਫਨਾਇ ॥

ba(n)dhe chasam dheedha(n) fanai ||

Ô homme, tout ce que ton œil voit est destiné à disparaître.

ਦੁਨਂੀਆ ਮੁਰਦਾਰ ਖੁਰਦਨੀ ਗਾਫਲ ਹਵਾਇ ॥

dhuna(n)eeaa muradhaar khuradhanee gaafal havai ||

Le monde se nourrit de charogne, distrait, emporté par ses convoitises. ॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਗੈਬਾਨ ਹੈਵਾਨ ਹਰਾਮ ਕੁਸਤਨੀ ਮੁਰਦਾਰ ਬਖੋਰਾਇ ॥

gaibaan haivaan haraam kusatanee muradhaar bakhorai ||

Comme une bête sauvage, tu tues sans droit et tu dévores ce qui est mort.

ਦਿਲ ਕਬਜ ਕਬਜਾ ਕਾਦਰੋ ਦੋਜਕ ਸਜਾਇ ॥੨॥

dhil kabaj kabajaa kaadharo dhojak sajai ||2||

Maîtrise ton cœur, sinon le Tout-Puissant te saisira, et le châtiment sera l'enfer. ॥2॥

ਵਲੀ ਨਿਆਮਤਿ ਬਿਰਾਦਰਾ ਦਰਬਾਰ ਮਿਲਕ ਖਾਨਾਇ ॥

valee niaamat biraadharaa dharabaar milak khaanai ||

Bienfaiteurs, richesses, frères, cour, domaines, maisons :

ਜਬ ਅਜਰਾਈਲੁ ਬਸਤਨੀ ਤਬ ਚਿ ਕਾਰੇ ਬਿਦਾਇ ॥੩॥

jab ajaraieel basatanee tab ch kaare bidhai ||3||

quand Azraïl, l'ange de la mort, te lie, à quoi te serviront-ils au moment du départ ? ॥3॥

ਹਵਾਲ ਮਾਲੂਮੁ ਕਰਦੰ ਪਾਕ ਅਲਾਹ ॥

havaal maaloom karadha(n) paak alaeh ||

Le pur Allah connaît ta condition véritable.

ਬੁਗੋ ਨਾਨਕ ਅਰਦਾਸਿ ਪੇਸਿ ਦਰਵੇਸ ਬੰਦਾਹ ॥੪॥੧॥

bugo naanak aradhaas pes dharaves ba(n)dhaeh ||4||1||

Fais ton Ardaas (ta prière humble), dit Nanak, devant les serviteurs pauvres de Dieu. ॥4॥1॥