ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਪਛੁਤਾਸੀ ਅੰਧੁਲੇ ਜਾ ਜਮਿ ਪਕੜਿ ਚਲਾਇਆ ॥
a(n)t kaal pachhutaasee a(n)dhule jaa jam pakaR chalaiaa ||
ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਪਛੁਤਾਸੀ ਅੰਧੁਲੇ ਜਾ ਜਮਿ ਪਕੜਿ ਚਲਾਇਆ ॥
a(n)t kaal pachhutaasee a(n)dhule jaa jam pakaR chalaiaa ||
ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਅਪੁਨਾ ਕਰਿ ਕਰਿ ਰਾਖਿਆ ਖਿਨ ਮਹਿ ਭਇਆ ਪਰਾਇਆ ॥
sabh kichh apunaa kar kar raakhiaa khin meh bhiaa paraiaa ||
ਬੁਧਿ ਵਿਸਰਜੀ ਗਈ ਸਿਆਣਪ ਕਰਿ ਅਵਗਣ ਪਛੁਤਾਇ ॥
budh visarajee giee siaanap kar avagan pachhutai ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤੀਜੈ ਪਹਰੈ ਪ੍ਰਭੁ ਚੇਤਹੁ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੩॥
kahu naanak praanee teejai paharai prabh chetahu liv lai ||3||
À la troisième veille de la nuit, ô ami marchand, les cygnes — les cheveux blancs — descendent sur l'étang de la tête. La jeunesse décline, la vieillesse triomphe, ô ami marchand, la vie raccourcit et les jours passent. ॥
Siree Raag, Guru Nanak Dev Ji (Mahalla 1) :
Au dernier instant tu te repentiras, ô aveugle, quand le messager de la mort te saisira et t'emmènera. Tout ce que tu gardais pour tien devient en un instant le bien d'un autre. Ton intelligence défaille, ta ruse s'évanouit ; ayant fauté, tu te repens. Dit Nanak : à la troisième veille, ô mortel, souviens-toi de Dieu avec amour. ॥3॥
ਚਉਥੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਬਿਰਧਿ ਭਇਆ ਤਨੁ ਖੀਣੁ ॥
chauthai paharai rain kai vanajaariaa mitraa biradh bhiaa tan kheen ||
ਅਖੀ ਅੰਧੁ ਨ ਦੀਸਈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਕੰਨੀ ਸੁਣੈ ਨ ਵੈਣ ॥
akhee a(n)dh na dheesiee vanajaariaa mitraa ka(n)nee sunai na vain ||
ਅਖੀ ਅੰਧੁ ਜੀਭ ਰਸੁ ਨਾਹੀ ਰਹੇ ਪਰਾਕਉ ਤਾਣਾ ॥
akhee a(n)dh jeebh ras naahee rahe paraakau taanaa ||
ਗੁਣ ਅੰਤਰਿ ਨਾਹੀ ਕਿਉ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ਮਨਮੁਖ ਆਵਣ ਜਾਣਾ ॥
gun a(n)tar naahee kiau sukh paavai manmukh aavan jaanaa ||
ਖੜੁ ਪਕੀ ਕੁੜਿ ਭਜੈ ਬਿਨਸੈ ਆਇ ਚਲੈ ਕਿਆ ਮਾਣੁ ॥
khaR pakee kuR bhajai binasai aai chalai kiaa maan ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਚਉਥੈ ਪਹਰੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੁ ॥੪॥
kahu naanak praanee chauthai paharai gurmukh sabadh pachhaan ||4||
À la quatrième veille de la nuit, ô ami marchand, le corps devient vieux et faible. Les yeux s'aveuglent et ne voient plus, ô ami marchand, les oreilles n'entendent plus les paroles. Les yeux aveugles, la langue sans goût, il ne survit que par le secours d'autrui. Sans vertu au-dedans, comment trouverait-il la paix ? Le Manmukh (celui qui suit son ego) va et vient sans cesse. Quand le blé est mûr, il ploie, se rompt et périt : pourquoi s'enorgueillir d'un va-et-vient ? Dit Nanak : à la quatrième veille, ô mortel, en Gurmukh (celui qui suit le Guru) reconnais le Shabad (la Parole du Guru). ॥4॥
ਓੜਕੁ ਆਇਆ ਤਿਨ ਸਾਹਿਆ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਜਰੁ ਜਰਵਾਣਾ ਕੰਨਿ ॥
oRak aaiaa tin saahiaa vanajaariaa mitraa jar jaravaanaa ka(n)n ||
ਇਕ ਰਤੀ ਗੁਣ ਨ ਸਮਾਣਿਆ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਵਗਣ ਖੜਸਨਿ ਬੰਨਿ ॥
eik ratee gun na samaaniaa vanajaariaa mitraa avagan khaRasan ba(n)n ||
ਗੁਣ ਸੰਜਮਿ ਜਾਵੈ ਚੋਟ ਨ ਖਾਵੈ ਨਾ ਤਿਸੁ ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ॥
gun sa(n)jam jaavai choT na khaavai naa tis ja(n)man maranaa ||
ਕਾਲੁ ਜਾਲੁ ਜਮੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਾਕੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਤਰਣਾ ॥
kaal jaal jam joh na saakai bhai bhagat bhai taranaa ||
ਪਤਿ ਸੇਤੀ ਜਾਵੈ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਮਿਟਾਵੈ ॥
pat setee jaavai sahaj samaavai sagale dhookh miTaavai ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਛੂਟੈ ਸਾਚੇ ਤੇ ਪਤਿ ਪਾਵੈ ॥੫॥੨॥
kahu naanak praanee gurmukh chhooTai saache te pat paavai ||5||2||
La fin de tes souffles est venue, ô ami marchand, et la pesante vieillesse est sur tes épaules. Pas une once de vertu ne t'habite, ô ami marchand, et tes fautes t'emporteront liées. Celui qui part avec la vertu et la maîtrise de soi n'essuie nul coup, et échappe à la naissance et à la mort. Le lacet de la Mort ne peut le viser ; par l'amour et la Bhagti (dévotion), il franchit la mer de la peur. Il part avec honneur, se fond dans le Sahaj (l'équilibre paisible et naturel), et efface toutes ses peines. Dit Nanak : le Gurmukh est sauvé et reçoit l'honneur du Vrai. ॥5॥2॥
Siree Raag, Guru Nanak Dev Ji (Mahalla 1) :
À la première veille de la nuit, ô ami marchand, l'esprit est enfantin et sans conscience. L'enfant boit du lait et joue, ô ami marchand ; mère et père chérissent leur fils. L'amour des parents pour l'enfant est immense ; tous sont pris dans l'attachement à Maya. Par le destin de ses actes passés il est venu, et ses œuvres le poussent à agir. Sans le Nom du Seigneur, point de délivrance ; il se noie dans l'amour de la dualité. Dit Nanak : à la première veille, ô mortel, tu seras sauvé en te souvenant du Seigneur. ॥1॥
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥
sireeraag mahalaa pehilaa ||
ਪਹਿਲੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਬਾਲਕ ਬੁਧਿ ਅਚੇਤੁ ॥
pahilai paharai rain kai vanajaariaa mitraa baalak budh achet ||
ਖੀਰੁ ਪੀਐ ਖੇਲਾਈਐ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਤ ਹੇਤੁ ॥
kheer peeaai khelaieeaai vanajaariaa mitraa maat pitaa sut het ||
ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਤ ਨੇਹੁ ਘਨੇਰਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਬਾਈ ॥
maat pitaa sut neh ghaneraa maiaa moh sabaiee ||
ਸੰਜੋਗੀ ਆਇਆ ਕਿਰਤੁ ਕਮਾਇਆ ਕਰਣੀ ਕਾਰ ਕਰਾਈ ॥
sa(n)jogee aaiaa kirat kamaiaa karanee kaar karaiee ||
ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ਬੂਡੀ ਦੂਜੈ ਹੇਤਿ ॥
raam naam bin mukat na hoiee booddee dhoojai het ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਹਿਲੈ ਪਹਰੈ ਛੂਟਹਿਗਾ ਹਰਿ ਚੇਤਿ ॥੧॥
kahu naanak praanee pahilai paharai chhooTahigaa har chet ||1||
À la deuxième veille de la nuit, ô ami marchand, dans la fougue de la jeunesse il est ivre. Jour et nuit accaparé par le désir, ô aveugle, le Nom n'est pas dans ta pensée. Le Nom du Seigneur n'est pas au fond du cœur ; il croit douces les autres saveurs. Sans sagesse, sans méditation, sans vertu ni maîtrise, ô faux, tu mourras pour renaître. Ni pèlerinages, ni jeûnes, ni pureté, ni discipline, ni œuvres, ni devoir, ni culte : Nanak, c'est par l'amour et la dévotion qu'on est sauvé ; sinon la dualité afflige. ॥2॥
ਦੂਜੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਭਰਿ ਜੋਬਨਿ ਮੈ ਮਤਿ ॥
dhoojai paharai rain kai vanajaariaa mitraa bhar joban mai mat ||
ਅਹਿਨਿਸਿ ਕਾਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅੰਧੁਲੇ ਨਾਮੁ ਨ ਚਿਤਿ ॥
ahinis kaam viaapiaa vanajaariaa mitraa a(n)dhule naam na chit ||
ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਨਾਹੀ ਹੋਰਿ ਜਾਣੈ ਰਸ ਕਸ ਮੀਠੇ ॥
raam naam ghaT a(n)tar naahee hor jaanai ras kas meeThe ||
ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਗੁਣ ਸੰਜਮੁ ਨਾਹੀ ਜਨਮਿ ਮਰਹੁਗੇ ਝੂਠੇ ॥
giaan dhiaan gun sa(n)jam naahee janam marahuge jhooThe ||
ਤੀਰਥ ਵਰਤ ਸੁਚਿ ਸੰਜਮੁ ਨਾਹੀ ਕਰਮੁ ਧਰਮੁ ਨਹੀ ਪੂਜਾ ॥
teerath varat such sa(n)jam naahee karam dharam nahee poojaa ||
ਨਾਨਕ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ਦੁਬਿਧਾ ਵਿਆਪੈ ਦੂਜਾ ॥੨॥
naanak bhai bhagat nisataaraa dhubidhaa viaapai dhoojaa ||2||
ਤੀਜੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਸਰਿ ਹੰਸ ਉਲਥੜੇ ਆਇ ॥
teejai paharai rain kai vanajaariaa mitraa sar ha(n)s ulathaRe aai ||
ਜੋਬਨੁ ਘਟੈ ਜਰੂਆ ਜਿਣੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਆਵ ਘਟੈ ਦਿਨੁ ਜਾਇ ॥
joban ghaTai jarooaa jinai vanajaariaa mitraa aav ghaTai dhin jai ||