ਇਹੁ ਧਨੁ ਸੰਪੈ ਮਾਇਆ ਝੂਠੀ ਅੰਤਿ ਛੋਡਿ ਚਲਿਆ ਪਛੁਤਾਈ ॥
eih dhan sa(n)pai maiaa jhooThee a(n)t chhodd chaliaa pachhutaiee ||
À la troisième veille de la nuit, ô ami marchand, l'esprit s'empêtre dans les affaires du monde. Il pense à la richesse, amasse la richesse, ô ami marchand, mais ne chérit pas le Nom du Seigneur. Jamais il ne chérit le Nom du Seigneur, qui seul serait son secours à la fin. ॥
ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਸੋ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥
jis no kirapaa kare gur mele so har har naam samaal ||
Siree Raag, Guru Ram Das Ji (Mahalla 4) :
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤੀਜੈ ਪਹਰੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੇ ਜਾਇ ਮਿਲੇ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ॥੩॥
kahu naanak teejai paharai praanee se jai mile har naal ||3||
Cette richesse, ces biens et Maya (l'illusion du monde matériel) sont trompeurs ; à la fin tu dois les laisser et partir dans le regret. Celui à qui le Seigneur fait grâce et qu'Il unit au Guru chérit le Naam (le Nom divin). Dit Nanak : à la troisième veille, ces mortels-là vont et se fondent dans le Seigneur. ॥3॥
ਚਉਥੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਹਰਿ ਚਲਣ ਵੇਲਾ ਆਦੀ ॥
chauthai paharai rain kai vanajaariaa mitraa har chalan velaa aadhee ||
ਕਰਿ ਸੇਵਹੁ ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਸਭ ਚਲੀ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਦੀ ॥
kar sevahu pooraa satiguroo vanajaariaa mitraa sabh chalee rain vihaadhee ||
ਹਰਿ ਸੇਵਹੁ ਖਿਨੁ ਖਿਨੁ ਢਿਲ ਮੂਲਿ ਨ ਕਰਿਹੁ ਜਿਤੁ ਅਸਥਿਰੁ ਜੁਗੁ ਜੁਗੁ ਹੋਵਹੁ ॥
har sevahu khin khin ddil mool na karih jit asathir jug jug hovahu ||
ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦ ਮਾਣਹੁ ਰਲੀਆ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖ ਖੋਵਹੁ ॥
har setee sadh maanahu raleeaa janam maran dhukh khovahu ||
ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਆਮੀ ਭੇਦੁ ਨ ਜਾਣਹੁ ਜਿਤੁ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਸੁਖਾਂਦੀ ॥
gur satigur suaamee bhedh na jaanahu jit mil har bhagat sukhaa(n)dhee ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਚਉਥੈ ਪਹਰੈ ਸਫਲਿਓੁ ਰੈਣਿ ਭਗਤਾ ਦੀ ॥੪॥੧॥੩॥
kahu naanak praanee chauthai paharai safalio rain bhagataa dhee ||4||1||3||
À la quatrième veille de la nuit, ô ami marchand, l'heure du départ est venue. Sers le Vrai Guru parfait, ô ami marchand, car toute la nuit de la vie s'écoule. Sers le Seigneur à chaque instant, ne tarde jamais, afin de devenir stable d'âge en âge. Goûte à jamais la joie avec le Seigneur, et défais-toi de la peine de la naissance et de la mort. Ne fais nulle différence entre le Guru, le Vrai Guru et le Maître : en les rencontrant, la Bhagti (dévotion) au Seigneur devient douce. Dit Nanak : à la quatrième veille, ô mortel, féconde est la nuit des fidèles. ॥4॥1॥3॥
Siree Raag, Guru Ram Das Ji (Mahalla 4) :
À la première veille de la nuit, ô ami marchand, le Seigneur te place dans le sein maternel. Là tu médites le Seigneur, tu prononces le Seigneur, ô ami marchand, et tu chéris le Nom du Seigneur. Récitant et adorant le Nom, tu survis jusque dans le feu du sein. Puis tu nais, on te montre le monde, et ton père et ta mère se réjouissent. Souviens-toi, ô mortel, de Celui à qui appartient cette vie ; en Gurmukh (celui qui suit le Guru), médite-Le en ton cœur. Dit Nanak : à la première veille, médite le Seigneur qui répand Sa grâce. ॥1॥
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥
sireeraag mahalaa chauthhaa ||
ਪਹਿਲੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਉਦਰ ਮੰਝਾਰਿ ॥
pahilai paharai rain kai vanajaariaa mitraa har paiaa udhar ma(n)jhaar ||
ਹਰਿ ਧਿਆਵੈ ਹਰਿ ਉਚਰੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਰਿ ॥
har dhiaavai har ucharai vanajaariaa mitraa har har naam samaar ||
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਆਰਾਧੇ ਵਿਚਿ ਅਗਨੀ ਹਰਿ ਜਪਿ ਜੀਵਿਆ ॥
har har naam jape aaraadhe vich aganee har jap jeeviaa ||
ਬਾਹਰਿ ਜਨਮੁ ਭਇਆ ਮੁਖਿ ਲਾਗਾ ਸਰਸੇ ਪਿਤਾ ਮਾਤ ਥੀਵਿਆ ॥
baahar janam bhiaa mukh laagaa sarase pitaa maat theeviaa ||
ਜਿਸ ਕੀ ਵਸਤੁ ਤਿਸੁ ਚੇਤਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਰਿ ਹਿਰਦੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੀਚਾਰਿ ॥
jis kee vasat tis chetahu praanee kar hiradhai gurmukh beechaar ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਹਿਲੈ ਪਹਰੈ ਹਰਿ ਜਪੀਐ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੧॥
kahu naanak praanee pahilai paharai har japeeaai kirapaa dhaar ||1||
À la deuxième veille de la nuit, ô ami marchand, l'esprit s'attache à l'amour de la dualité. « Mien, mien » : ainsi les parents chérissent et étreignent l'enfant. Sans cesse le père et la mère le serrent contre eux, songeant qu'il gagnera de quoi les nourrir. L'insensé ne connaît pas le Donateur, mais s'accroche au don. Seul un rare Gurmukh réfléchit et médite le Seigneur d'un cœur épris. Dit Nanak : à la deuxième veille, ô mortel, la mort jamais ne dévore celui-là. ॥2॥
ਦੂਜੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਮਨੁ ਲਾਗਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥
dhoojai paharai rain kai vanajaariaa mitraa man laagaa dhoojai bhai ||
ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਰਿ ਪਾਲੀਐ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਲੇ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਗਲਿ ਲਾਇ ॥
meraa meraa kar paaleeaai vanajaariaa mitraa le maat pitaa gal lai ||
ਲਾਵੈ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਗਲ ਸੇਤੀ ਮਨਿ ਜਾਣੈ ਖਟਿ ਖਵਾਏ ॥
laavai maat pitaa sadhaa gal setee man jaanai khaT khavaae ||
ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸੈ ਨ ਜਾਣੈ ਮੂੜਾ ਦਿਤੇ ਨੋ ਲਪਟਾਏ ॥
jo dhevai tisai na jaanai mooRaa dhite no lapaTaae ||
ਕੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਕਰੈ ਵੀਚਾਰੁ ਹਰਿ ਧਿਆਵੈ ਮਨਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥
koiee gurmukh hovai su karai veechaar har dhiaavai man liv lai ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਦੂਜੈ ਪਹਰੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤਿਸੁ ਕਾਲੁ ਨ ਕਬਹੂੰ ਖਾਇ ॥੨॥
kahu naanak dhoojai paharai praanee tis kaal na kabahoo(n) khai ||2||
ਤੀਜੈ ਪਹਰੈ ਰੈਣਿ ਕੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਮਨੁ ਲਗਾ ਆਲਿ ਜੰਜਾਲਿ ॥
teejai paharai rain kai vanajaariaa mitraa man lagaa aal ja(n)jaal ||
ਧਨੁ ਚਿਤਵੈ ਧਨੁ ਸੰਚਵੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਮਿਤ੍ਰਾ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਹਰਿ ਨ ਸਮਾਲਿ ॥
dhan chitavai dhan sa(n)chavai vanajaariaa mitraa har naamaa har na samaal ||
ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਦੇ ਨ ਸਮਾਲੈ ਜਿ ਹੋਵੈ ਅੰਤਿ ਸਖਾਈ ॥
har naamaa har har kadhe na samaalai j hovai a(n)t sakhaiee ||