ਮਿਟੇ ਅੰਧਾਰੇ ਤਜੇ ਬਿਕਾਰੇ ਠਾਕੁਰ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਾ ॥
miTe a(n)dhaare taje bikaare Thaakur siau man maanaa ||
Raag Soohee · Guru Arjan Dev Ji
Ang 780
ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਭਾਣੀ ਭਈ ਨਿਕਾਣੀ ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਪਰਵਾਨਾ ॥
prabh jee bhaanee bhiee nikaanee safal janam paravaanaa ||
ਭਈ ਅਮੋਲੀ ਭਾਰਾ ਤੋਲੀ ਮੁਕਤਿ ਜੁਗਤਿ ਦਰੁ ਖੋਲੑਾ ॥
bhiee amolee bhaaraa tolee mukat jugat dhar khol(h)aa ||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਉ ਨਿਰਭਉ ਹੋਈ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਓਲੑਾ ॥੪॥੧॥੪॥
kahu naanak hau nirabhau hoiee so prabh meraa ol(h)aa ||4||1||4||
Traduction
Je m'offre à Toi, encore et encore : Tu es la montagne qui m'abrite. Je me donne cent mille fois à Celui qui a levé le voile du doute.
Les ténèbres se sont effacées, les vices abandonnés, et l'esprit s'est apaisé dans le Maître. Ayant plu au Seigneur, elle n'a plus besoin de rien : sa vie porte du fruit et elle est agréée. Elle est devenue inestimable, de plein poids ; la porte de la voie de libération s'est ouverte. Dit Nanak : je suis sans peur, car ce Seigneur est mon abri. ॥4॥1॥4॥
Traduction
Raag Soohee, Chhant, Mahalla 5, Ghar 3. Ik Onkar — un seul Dieu, réalisé par la grâce du vrai Guru.
Tu es le Maître, libre de tout attachement ; des servantes comme moi, Tu en as des multitudes. Tu es l'océan, la mine des joyaux ; moi, je ne connais rien de Ta valeur. Je ne connais rien de Ta valeur, Toi le grand Sage : fais-moi miséricorde, ô Seigneur. Accorde-moi Ta grâce, donne-moi l'entendement, que je Te médite aux huit veilles du jour. Ne sois pas orgueilleuse, deviens poussière : alors, ô mon âme, tu seras délivrée. Au-dessus de tous est le Maître de Nanak ; des servantes comme moi, Il en a des multitudes. ॥1॥
ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਛੰਤ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੩ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
raag soohee chha(n)t mahalaa panjavaa ghar teejaa ikOankaar satigur prasaadh ||
ਤੂ ਠਾਕੁਰੋ ਬੈਰਾਗਰੋ ਮੈ ਜੇਹੀ ਘਣ ਚੇਰੀ ਰਾਮ ॥
too Thaakuro bairaagaro mai jehee ghan cheree raam ||
ਤੂੰ ਸਾਗਰੋ ਰਤਨਾਗਰੋ ਹਉ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਾ ਤੇਰੀ ਰਾਮ ॥
too(n) saagaro ratanaagaro hau saar na jaanaa teree raam ||
ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਾ ਤੂ ਵਡ ਦਾਣਾ ਕਰਿ ਮਿਹਰੰਮਤਿ ਸਾਂਈ ॥
saar na jaanaa too vadd dhaanaa kar mihara(n)mat saa(n)iee ||
ਕਿਰਪਾ ਕੀਜੈ ਸਾ ਮਤਿ ਦੀਜੈ ਆਠ ਪਹਰ ਤੁਧੁ ਧਿਆਈ ॥
kirapaa keejai saa mat dheejai aaTh pahar tudh dhiaaiee ||
ਗਰਬੁ ਨ ਕੀਜੈ ਰੇਣ ਹੋਵੀਜੈ ਤਾ ਗਤਿ ਜੀਅਰੇ ਤੇਰੀ ॥
garab na keejai ren hoveejai taa gat jeeare teree ||
ਸਭ ਊਪਰਿ ਨਾਨਕ ਕਾ ਠਾਕੁਰੁ ਮੈ ਜੇਹੀ ਘਣ ਚੇਰੀ ਰਾਮ ॥੧॥
sabh uoopar naanak kaa Thaakur mai jehee ghan cheree raam ||1||
ਤੁਮੑ ਗਉਹਰ ਅਤਿ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ ਤੁਮ ਪਿਰ ਹਮ ਬਹੁਰੀਆ ਰਾਮ ॥
tum(h) gauhar at gahir ga(n)bheeraa tum pir ham bahureeaa raam ||
ਤੁਮ ਵਡੇ ਵਡੇ ਵਡ ਊਚੇ ਹਉ ਇਤਨੀਕ ਲਹੁਰੀਆ ਰਾਮ ॥
tum vadde vadde vadd uooche hau itaneek lahureeaa raam ||
ਹਉ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ਏਕੋ ਤੂਹੈ ਆਪੇ ਆਪਿ ਸੁਜਾਨਾ ॥
hau kichh naahee eko toohai aape aap sujaanaa ||
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਨਿਮਖ ਪ੍ਰਭ ਜੀਵਾ ਸਰਬ ਰੰਗ ਰਸ ਮਾਨਾ ॥
a(n)mirat dhirasaT nimakh prabh jeevaa sarab ra(n)g ras maanaa ||
ਚਰਣਹ ਸਰਨੀ ਦਾਸਹ ਦਾਸੀ ਮਨਿ ਮਉਲੈ ਤਨੁ ਹਰੀਆ ॥
charaneh saranee dhaaseh dhaasee man maulai tan hareeaa ||
ਨਾਨਕ ਠਾਕੁਰੁ ਸਰਬ ਸਮਾਣਾ ਆਪਨ ਭਾਵਨ ਕਰੀਆ ॥੨॥
naanak Thaakur sarab samaanaa aapan bhaavan kareeaa ||2||
Traduction
Tu es le joyau, très profond et insondable ; Tu es l'Époux, je suis la jeune épouse. Tu es grand, immense, très haut ; je suis si petite, si menue. Je ne suis rien, Tu es l'Unique, Toi seul qui sais tout. Un seul instant de Ton regard d'Amrit (le nectar d'immortalité), ô Seigneur, et je revis, goûtant toutes les joies. Réfugiée à Tes pieds, servante de Tes serviteurs : mon cœur fleurit et mon corps reverdit. Nanak : le Maître est présent en tout, et Il fait ce qui Lui plaît. ॥2॥
Traduction
Ma fierté est en Toi, Tu es ma force. Conscience, entendement et habileté sont Tiens ; je ne sais que ce que Tu me fais savoir. Celui-là seul sait et reconnaît, sur qui se pose le Nadar (le regard de grâce) du Créateur. La Manmukh (celle qui suit son propre esprit) s'égare sur mille chemins, prise au filet de Maya (l'illusion du monde). Celle qui plaît au Maître est vertueuse : elle seule goûte toutes les joies. Tu es le soutien de Nanak, ô Maître, Tu es la fierté de Nanak. ॥3॥
ਤੁਝੁ ਊਪਰਿ ਮੇਰਾ ਹੈ ਮਾਣਾ ਤੂਹੈ ਮੇਰਾ ਤਾਣਾ ਰਾਮ ॥
tujh uoopar meraa hai maanaa toohai meraa taanaa raam ||
ਸੁਰਤਿ ਮਤਿ ਚਤੁਰਾਈ ਤੇਰੀ ਤੂ ਜਾਣਾਇਹਿ ਜਾਣਾ ਰਾਮ ॥
surat mat chaturaiee teree too jaanaieh jaanaa raam ||
ਸੋਈ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ਪਛਾਣੈ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਸਿਰੰਦੇ ॥
soiee jaanai soiee pachhaanai jaa kau nadhar sira(n)dhe ||
ਮਨਮੁਖਿ ਭੂਲੀ ਬਹੁਤੀ ਰਾਹੀ ਫਾਥੀ ਮਾਇਆ ਫੰਦੇ ॥
manmukh bhoolee bahutee raahee faathee maiaa fa(n)dhe ||
ਠਾਕੁਰ ਭਾਣੀ ਸਾ ਗੁਣਵੰਤੀ ਤਿਨ ਹੀ ਸਭ ਰੰਗ ਮਾਣਾ ॥
Thaakur bhaanee saa gunava(n)tee tin hee sabh ra(n)g maanaa ||
ਨਾਨਕ ਕੀ ਧਰ ਤੂਹੈ ਠਾਕੁਰ ਤੂ ਨਾਨਕ ਕਾ ਮਾਣਾ ॥੩॥
naanak kee dhar toohai Thaakur too naanak kaa maanaa ||3||
ਹਉ ਵਾਰੀ ਵੰਞਾ ਘੋਲੀ ਵੰਞਾ ਤੂ ਪਰਬਤੁ ਮੇਰਾ ਓਲੑਾ ਰਾਮ ॥
hau vaaree va(n)n(j)aa gholee va(n)n(j)aa too parabat meraa ol(h)aa raam ||
ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ਲਖ ਲਖ ਲਖ ਬਰੀਆ ਜਿਨਿ ਭ੍ਰਮੁ ਪਰਦਾ ਖੋਲੑਾ ਰਾਮ ॥
hau bal jaiee lakh lakh lakh bareeaa jin bhram paradhaa khol(h)aa raam ||
Chhant de la petitesse assumée : la voix qui parle est celle de l'épouse-servante, minuscule devant l'immensité du Maître. La progression est constante — plus l'âme se reconnaît petite, plus elle est comblée. La montagne qui abrite, à la fin, dit la protection totale.
ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥
soohee mahalaa panjavaa ||
Soohee, Mahalla 5.
ਸਾਜਨੁ ਪੁਰਖੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣਾ ਰਾਮ ॥
saajan purakh satigur meraa pooraa tis bin avar na jaanaa raam ||
Mon ami, mon Satguru parfait : hors de lui je n'en connais aucun autre.
ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਭਾਈ ਸੁਤ ਬੰਧਪ ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਣ ਮਨਿ ਭਾਣਾ ਰਾਮ ॥
maat pitaa bhaiee sut ba(n)dhap jeea praan man bhaanaa raam ||
Mère, père, frère, fils, parents, âme et souffle : il est tout cela, et cher à mon cœur.
ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਕਾ ਦੀਆ ਸਰਬ ਗੁਣਾ ਭਰਪੂਰੇ ॥
jeeau pi(n)dd sabh tis kaa dheeaa sarab gunaa bharapoore ||
L'âme et le corps sont ses dons ; il est comblé de toutes les vertus.
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਸਰਬ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰੇ ॥
a(n)tarajaamee so prabh meraa sarab rahiaa bharapoore ||
Mon Maître connaît l'intérieur des cœurs et emplit toute chose.
ਤਾ ਕੀ ਸਰਣਿ ਸਰਬ ਸੁਖ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਰਬ ਕਲਿਆਣਾ ॥
taa kee saran sarab sukh paae hoe sarab kaliaanaa ||
En son refuge on trouve toute paix et tout bien.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਬਲਿਹਾਰੈ ਨਾਨਕ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣਾ ॥੧॥
sadhaa sadhaa prabh kau balihaarai naanak sadh kurabaanaa ||1||
À jamais Nanak s'offre en sacrifice au Maître. ॥1॥
ਐਸਾ ਗੁਰੁ ਵਡਭਾਗੀ ਪਾਈਐ ਜਿਤੁ ਮਿਲਿਐ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਪੈ ਰਾਮ ॥
aaisaa gur vaddabhaagee paieeaai jit miliaai prabh jaapai raam ||
Par grande fortune on trouve un tel Guru : le rencontrer, c'est connaître le Maître.
ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਕਿਲਵਿਖ ਉਤਰਹਿ ਹਰਿ ਸੰਤ ਧੂੜੀ ਨਿਤ ਨਾਪੈ ਰਾਮ ॥
janam janam ke kilavikh utareh har sa(n)t dhooRee nit naapai raam ||
Les fautes d'innombrables vies s'effacent quand on se baigne chaque jour dans la poussière des pieds des saints.
ਹਰਿ ਧੂੜੀ ਨਾਈਐ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਈਐ ਬਾਹੁੜਿ ਜੋਨਿ ਨ ਆਈਐ ॥
har dhooRee naieeaai prabhoo dhiaaieeaai baahuR jon na aaieeaai ||
Baignés dans cette poussière, méditant le Maître, on ne revient plus dans une matrice.
ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਲਾਗੇ ਭ੍ਰਮ ਭਉ ਭਾਗੇ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ॥
gur charanee laage bhram bhau bhaage man chi(n)dhiaa fal paieeaai ||
Attachés aux pieds du Guru, le doute et la peur s'enfuient, et le fruit désiré est obtenu.
ਹਰਿ ਗੁਣ ਨਿਤ ਗਾਏ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ਫਿਰਿ ਸੋਗੁ ਨਾਹੀ ਸੰਤਾਪੈ ॥
har gun nit gaae naam dhiaae fir sog naahee sa(n)taapai ||
Chantant chaque jour les vertus de Har et méditant le Naam (le Nom divin), le chagrin ne brûle plus.
ਨਾਨਕ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਜੀਅ ਕਾ ਦਾਤਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸੁ ਪਰਤਾਪੈ ॥੨॥
naanak so prabh jeea kaa dhaataa pooraa jis parataapai ||2||
Nanak : ce Maître est le donateur de la vie, et parfaite est sa splendeur. ॥2॥
ਹਰਿ ਹਰੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਨਿਧੇ ਹਰਿ ਸੰਤਨ ਕੈ ਵਸਿ ਆਏ ਰਾਮ ॥
har hare har gun nidhe har sa(n)tan kai vas aae raam ||
Har, trésor des vertus, s'est laissé prendre par ses saints.
ਸੰਤ ਚਰਣ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਲਾਗੇ ਤਿਨੀ ਪਰਮ ਪਦ ਪਾਏ ਰਾਮ ॥
sa(n)t charan gur sevaa laage tinee param padh paae raam ||
Ceux qui se sont attachés aux pieds des saints et à la Seva (le service désintéressé) du Guru ont atteint l'état suprême.
ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਆਪੁ ਮਿਟਾਇਆ ਹਰਿ ਪੂਰਨ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ॥
param padh paiaa aap miTaiaa har pooran kirapaa dhaaree ||
Ils l'ont atteint en effaçant leur « moi », car Har a répandu sur eux sa grâce entière.
ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਹੋਆ ਭਉ ਭਾਗਾ ਹਰਿ ਭੇਟਿਆ ਏਕੁ ਮੁਰਾਰੀ ॥
safal janam hoaa bhau bhaagaa har bheTiaa ek muraaree ||
Leur vie est devenue féconde, la peur s'est enfuie : ils ont rencontré l'Unique.
ਜਿਸ ਕਾ ਸਾ ਤਿਨ ਹੀ ਮੇਲਿ ਲੀਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇਆ ॥
jis kaa saa tin hee mel leeaa jotee jot samaiaa ||
Celui à qui ils appartenaient les a repris : la lumière s'est fondue dans la Lumière.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਜਪੀਐ ਮਿਲਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੩॥
naanak naam nira(n)jan japeeaai mil satigur sukh paiaa ||3||
Nanak : récitons le Naam de Niranjan (l'Immaculé, que rien ne souille) ; rencontrant le Satguru, on trouve la paix. ॥3॥
ਗਾਉ ਮੰਗਲੋ ਨਿਤ ਹਰਿ ਜਨਹੁ ਪੁੰਨੀ ਇਛ ਸਬਾਈ ਰਾਮ ॥
gaau ma(n)galo nit har janahu pu(n)nee ichh sabaiee raam ||
Chantez chaque jour la joie, ô serviteurs de Har : tous les désirs sont comblés.
ਰੰਗਿ ਰਤੇ ਅਪੁਨੇ ਸੁਆਮੀ ਸੇਤੀ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਈ ਰਾਮ ॥
ra(n)g rate apune suaamee setee marai na aavai jaiee raam ||
Teints de l'amour de leur Maître, ils ne meurent plus, ne vont ni ne viennent.
ਅਬਿਨਾਸੀ ਪਾਇਆ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਸਗਲ ਮਨੋਰਥ ਪਾਏ ॥
abinaasee paiaa naam dhiaaiaa sagal manorath paae ||
Méditant le Naam, ils ont trouvé l'Impérissable et obtenu tout ce qu'ils cherchaient.
ਸਾਂਤਿ ਸਹਜ ਆਨੰਦ ਘਨੇਰੇ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਮਨੁ ਲਾਏ ॥
saa(n)t sahaj aana(n)dh ghanere gur charanee man laae ||
Paix, Sahaj (équilibre paisible) et joies innombrables, à qui pose son esprit aux pieds du Guru.
ਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ਘਟਿ ਘਟਿ ਅਬਿਨਾਸੀ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਿ ਸਾਈ ॥
poor rahiaa ghaT ghaT abinaasee thaan thana(n)tar saiee ||
L'Impérissable emplit chaque cœur ; en tous lieux, c'est lui.
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕਾਰਜ ਸਗਲੇ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਮਨੁ ਲਾਈ ॥੪॥੨॥੫॥
kahu naanak kaaraj sagale poore gur charanee man laiee ||4||2||5||
Dit Nanak : toutes les œuvres s'accomplissent, l'esprit posé aux pieds du Guru. ॥4॥2॥5॥
La première strophe énumère les liens familiaux pour les rassembler tous en un seul : le Satguru tient la place que la parenté occupe d'ordinaire. La « poussière des pieds des saints » est l'image sikhe de l'humilité la plus basse, et c'est précisément elle qui lave. Le shabad se clôt sur une promesse simple et concrète : les œuvres s'accomplissent, non par habileté, mais par l'esprit posé au bon endroit.