Ang 793

ਸੂਹੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਲਲਿਤ ॥

soohee kabeer jeeau lalit ||

Soohee, Kabeer Ji, Lalit.

ਥਾਕੇ ਨੈਨ ਸ੍ਰਵਨ ਸੁਨਿ ਥਾਕੇ ਥਾਕੀ ਸੁੰਦਰਿ ਕਾਇਆ ॥

thaake nain sravan sun thaake thaakee su(n)dhar kaiaa ||

Les yeux sont las, les oreilles lasses d'entendre, le beau corps est las.

ਜਰਾ ਹਾਕ ਦੀ ਸਭ ਮਤਿ ਥਾਕੀ ਏਕ ਨ ਥਾਕਸਿ ਮਾਇਆ ॥੧॥

jaraa haak dhee sabh mat thaakee ek na thaakas maiaa ||1||

La vieillesse a lancé son cri, toute l'intelligence est lasse ; seule Maya (l'illusion du monde) ne se lasse pas. ॥1॥

ਬਾਵਰੇ ਤੈ ਗਿਆਨ ਬੀਚਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

baavare tai giaan beechaar na paiaa ||

Ô insensé, tu n'as trouvé ni la connaissance ni la réflexion :

ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥੧॥

birathaa janam gavaiaa ||1||

tu as perdu ta vie pour rien. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਤਬ ਲਗੁ ਪ੍ਰਾਨੀ ਤਿਸੈ ਸਰੇਵਹੁ ਜਬ ਲਗੁ ਘਟ ਮਹਿ ਸਾਸਾ ॥

tab lag praanee tisai sarevahu jab lag ghaT meh saasaa ||

Ô mortel, sers-le tant qu'il reste un souffle dans ton corps.

ਜੇ ਘਟੁ ਜਾਇ ਤ ਭਾਉ ਨ ਜਾਸੀ ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਨ ਨਿਵਾਸਾ ॥੨॥

je ghaT jai ta bhaau na jaasee har ke charan nivaasaa ||2||

Si le corps s'en va, l'amour ne s'en ira pas : sa demeure est aux pieds de Har. ॥2॥

ਜਿਸ ਕਉ ਸਬਦੁ ਬਸਾਵੈ ਅੰਤਰਿ ਚੂਕੈ ਤਿਸਹਿ ਪਿਆਸਾ ॥

jis kau sabadh basaavai a(n)tar chookai tiseh piaasaa ||

Celui en qui il fait habiter le Shabad (la Parole divine), sa soif s'apaise.

ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਚਉਪੜਿ ਖੇਲੈ ਮਨੁ ਜਿਣਿ ਢਾਲੇ ਪਾਸਾ ॥੩॥

hukamai boojhai chaupaR khelai man jin ddaale paasaa ||3||

Qui comprend le Hukam (l'Ordre divin) joue bien la partie : il jette les dés et gagne son esprit. ॥3॥

ਜੋ ਜਨ ਜਾਨਿ ਭਜਹਿ ਅਬਿਗਤ ਕਉ ਤਿਨ ਕਾ ਕਛੂ ਨ ਨਾਸਾ ॥

jo jan jaan bhajeh abigat kau tin kaa kachhoo na naasaa ||

Ceux qui, l'ayant connu, méditent l'Invisible, rien ne leur est enlevé.

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਤੇ ਜਨ ਕਬਹੁ ਨ ਹਾਰਹਿ ਢਾਲਿ ਜੁ ਜਾਨਹਿ ਪਾਸਾ ॥੪॥੪॥

kahu kabeer te jan kabahu na haareh ddaal ju jaaneh paasaa ||4||4||

Kabeer dit : ceux qui savent jeter les dés ne perdent jamais. ॥4॥4॥

ਸੂਹੀ ਲਲਿਤ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥

soohee lalit kabeer jeeau ||

Soohee Lalit, Kabeer Ji.

ਏਕੁ ਕੋਟੁ ਪੰਚ ਸਿਕਦਾਰਾ ਪੰਚੇ ਮਾਗਹਿ ਹਾਲਾ ॥

ek koT pa(n)ch sikadhaaraa pa(n)che maageh haalaa ||

Une seule forteresse et cinq chefs : tous les cinq réclament l'impôt.

ਜਿਮੀ ਨਾਹੀ ਮੈ ਕਿਸੀ ਕੀ ਬੋਈ ਐਸਾ ਦੇਨੁ ਦੁਖਾਲਾ ॥੧॥

jimee naahee mai kisee kee boiee aaisaa dhen dhukhaalaa ||1||

Je n'ai ensemencé la terre de personne : un tel tribut m'est trop lourd. ॥1॥

ਹਰਿ ਕੇ ਲੋਗਾ ਮੋ ਕਉ ਨੀਤਿ ਡਸੈ ਪਟਵਾਰੀ ॥

har ke logaa mo kau neet ddasai paTavaaree ||

Ô gens de Har, le percepteur me harcèle chaque jour.

ਊਪਰਿ ਭੁਜਾ ਕਰਿ ਮੈ ਗੁਰ ਪਹਿ ਪੁਕਾਰਿਆ ਤਿਨਿ ਹਉ ਲੀਆ ਉਬਾਰੀ ॥੧॥

uoopar bhujaa kar mai gur peh pukaariaa tin hau leeaa ubaaree ||1||

Les bras levés, j'ai crié vers le Guru, et il m'a délivré. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਨਉ ਡਾਡੀ ਦਸ ਮੁੰਸਫ ਧਾਵਹਿ ਰਈਅਤਿ ਬਸਨ ਨ ਦੇਹੀ ॥

nau ddaaddee dhas mu(n)saf dhaaveh rieeat basan na dhehee ||

Neuf collecteurs et dix juges accourent : ils ne laissent pas vivre le peuple.

ਡੋਰੀ ਪੂਰੀ ਮਾਪਹਿ ਨਾਹੀ ਬਹੁ ਬਿਸਟਾਲਾ ਲੇਹੀ ॥੨॥

ddoree pooree maapeh naahee bahu bisaTaalaa lehee ||2||

Ils ne mesurent pas avec la corde entière et prélèvent beaucoup d'indus. ॥2॥

ਬਹਤਰਿ ਘਰ ਇਕੁ ਪੁਰਖੁ ਸਮਾਇਆ ਉਨਿ ਦੀਆ ਨਾਮੁ ਲਿਖਾਈ ॥

bahatar ghar ik purakh samaiaa un dheeaa naam likhaiee ||

L'Être unique habite les soixante-douze demeures : c'est Lui qui a fait inscrire le Naam (le Nom divin).

ਧਰਮ ਰਾਇ ਕਾ ਦਫਤਰੁ ਸੋਧਿਆ ਬਾਕੀ ਰਿਜਮ ਨ ਕਾਈ ॥੩॥

dharam rai kaa dhafatar sodhiaa baakee rijam na kaiee ||3||

Le registre du juge du Dharam (l'ordre juste) a été vérifié : il ne reste plus la moindre dette. ॥3॥

ਸੰਤਾ ਕਉ ਮਤਿ ਕੋਈ ਨਿੰਦਹੁ ਸੰਤ ਰਾਮੁ ਹੈ ਏਕੋੁ ॥

sa(n)taa kau mat koiee ni(n)dhahu sa(n)t raam hai ekuo ||

Que nul ne calomnie les saints : le saint et le Seigneur ne font qu'un.

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਮੈ ਸੋ ਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਜਾ ਕਾ ਨਾਉ ਬਿਬੇਕੋੁ ॥੪॥੫॥

kahu kabeer mai so gur paiaa jaa kaa naau bibekuo ||4||5||

Kabeer dit : j'ai trouvé ce Guru dont le nom est Discernement. ॥4॥5॥

ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਬਾਣੀ ਸ੍ਰੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ਕੀ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

raag soohee baanee sree ravidhaas jeeau kee ikOankaar satigur prasaadh ||

Raag Soohee, Bani de Sri Ravidas Ji. Un Seul Créateur. Par la grâce du Satguru.

ਸਹ ਕੀ ਸਾਰ ਸੁਹਾਗਨਿ ਜਾਨੈ ॥

seh kee saar suhaagan jaanai ||

Seule l'épouse aimée connaît la valeur de son Époux.

ਤਜਿ ਅਭਿਮਾਨੁ ਸੁਖ ਰਲੀਆ ਮਾਨੈ ॥

taj abhimaan sukh raleeaa maanai ||

Ayant abandonné l'orgueil, elle goûte la paix et la joie.

ਤਨੁ ਮਨੁ ਦੇਇ ਨ ਅੰਤਰੁ ਰਾਖੈ ॥

tan man dhei na a(n)tar raakhai ||

Elle donne son corps et son esprit, sans rien garder en réserve.

ਅਵਰਾ ਦੇਖਿ ਨ ਸੁਨੈ ਅਭਾਖੈ ॥੧॥

avaraa dhekh na sunai abhaakhai ||1||

Elle ne regarde pas ailleurs, n'écoute ni ne dit ce qu'il ne faut pas. ॥1॥

ਸੋ ਕਤ ਜਾਨੈ ਪੀਰ ਪਰਾਈ ॥

so kat jaanai peer paraiee ||

Comment connaîtrait-il la douleur d'autrui,

ਜਾ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਦਰਦੁ ਨ ਪਾਈ ॥੧॥

jaa kai a(n)tar dharadh na paiee ||1||

celui qui ne porte pas la douleur au-dedans ? ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਦੁਖੀ ਦੁਹਾਗਨਿ ਦੁਇ ਪਖ ਹੀਨੀ ॥

dhukhee dhuhaagan dhui pakh heenee ||

Malheureuse l'épouse délaissée, perdante des deux côtés,

ਜਿਨਿ ਨਾਹ ਨਿਰੰਤਰਿ ਭਗਤਿ ਨ ਕੀਨੀ ॥

jin naeh nira(n)tar bhagat na keenee ||

qui n'a pas servi son Époux d'une Bhagti (dévotion aimante) continue.

ਪੁਰ ਸਲਾਤ ਕਾ ਪੰਥੁ ਦੁਹੇਲਾ ॥

pur salaat kaa pa(n)th dhuhelaa ||

Le pont du passage est un chemin difficile ;

ਸੰਗਿ ਨ ਸਾਥੀ ਗਵਨੁ ਇਕੇਲਾ ॥੨॥

sa(n)g na saathee gavan ikelaa ||2||

sans compagnon ni ami, on le franchit seul. ॥2॥

ਦੁਖੀਆ ਦਰਦਵੰਦੁ ਦਰਿ ਆਇਆ ॥

dhukheeaa dharadhava(n)dh dhar aaiaa ||

Souffrant, accablé de douleur, je suis venu à ta porte ;

ਬਹੁਤੁ ਪਿਆਸ ਜਬਾਬੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

bahut piaas jabaab na paiaa ||

ma soif est grande et je n'ai pas reçu de réponse.

ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ ਸਰਨਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ॥

keh ravidhaas saran prabh teree ||

Ravidas dit : je suis dans ton refuge, ô Seigneur ;

ਜਿਉ ਜਾਨਹੁ ਤਿਉ ਕਰੁ ਗਤਿ ਮੇਰੀ ॥੩॥੧॥

jiau jaanahu tiau kar gat meree ||3||1||

comme il te plaira, accorde-moi la délivrance. ॥3॥1॥