ਨਾਨਕ ਸੇ ਦਰਿ ਸੋਭਾਵੰਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਅਪੁਨੈ ਕੀਓ ॥੧॥
naanak se dhar sobhaava(n)te jo prabh apunai keeo ||1||
Nanak dit : ceux-là brillent à sa porte, que le Seigneur a faits siens. ॥1॥
ਨਾਨਕ ਸੇ ਦਰਿ ਸੋਭਾਵੰਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਅਪੁਨੈ ਕੀਓ ॥੧॥
naanak se dhar sobhaava(n)te jo prabh apunai keeo ||1||
Nanak dit : ceux-là brillent à sa porte, que le Seigneur a faits siens. ॥1॥
ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ ਚਿਤ ਭ੍ਰਮੁ ਸਖੀਏ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦ੍ਰੁਮ ਛਾਇਆ ॥
haricha(n)dhauree chit bhram sakhe'ee mirag tirasanaa dhrum chhaiaa ||
Château dans les nuages, égarement de la pensée, ô compagne : mirage du désert, ombre passagère d'un arbre.
ਚੰਚਲਿ ਸੰਗਿ ਨ ਚਾਲਤੀ ਸਖੀਏ ਅੰਤਿ ਤਜਿ ਜਾਵਤ ਮਾਇਆ ॥
cha(n)chal sa(n)g na chaalatee sakhe'ee a(n)t taj jaavat maiaa ||
L'inconstante ne t'accompagnera pas, ô compagne : à la fin, Maya (l'illusion du monde) t'abandonne.
ਰਸਿ ਭੋਗਣ ਅਤਿ ਰੂਪ ਰਸ ਮਾਤੇ ਇਨ ਸੰਗਿ ਸੂਖੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥
ras bhogan at roop ras maate in sa(n)g sookh na paiaa ||
Ivres de plaisirs, de beauté et de saveurs, ils n'ont trouvé auprès d'elles aucune paix.
ਧੰਨਿ ਧੰਨਿ ਹਰਿ ਸਾਧ ਜਨ ਸਖੀਏ ਨਾਨਕ ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥੨॥
dha(n)n dha(n)n har saadh jan sakhe'ee naanak jinee naam dhiaaiaa ||2||
Bénis, bénis soient les saints de Har, ô compagne, dit Nanak, eux qui ont médité le Naam (le Nom divin). ॥2॥
ਜਾਇ ਬਸਹੁ ਵਡਭਾਗਣੀ ਸਖੀਏ ਸੰਤਾ ਸੰਗਿ ਸਮਾਈਐ ॥
jai basahu vaddabhaaganee sakhe'ee sa(n)taa sa(n)g samaieeaai ||
Va demeurer là-bas, bienheureuse compagne, et fonds-toi dans la compagnie des saints.
ਤਹ ਦੂਖ ਨ ਭੂਖ ਨ ਰੋਗੁ ਬਿਆਪੈ ਚਰਨ ਕਮਲ ਲਿਵ ਲਾਈਐ ॥
teh dhookh na bhookh na rog biaapai charan kamal liv laieeaai ||
Là, ni peine, ni faim, ni maladie n'ont prise ; l'amour s'y fixe aux pieds de lotus.
ਤਹ ਜਨਮ ਨ ਮਰਣੁ ਨ ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਨਿਹਚਲੁ ਸਰਣੀ ਪਾਈਐ ॥
teh janam na maran na aavan jaanaa nihachal saranee paieeaai ||
Là, ni naissance ni mort, ni allées ni venues : on y trouve un refuge inébranlable.
ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਛੋਹੁ ਨ ਮੋਹੁ ਬਿਆਪੈ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਏਕੁ ਧਿਆਈਐ ॥੩॥
prem bichhoh na moh biaapai naanak har ek dhiaaieeaai ||3||
Ni déchirement de l'amour ni attachement n'y atteignent : méditons l'unique Har, dit Nanak. ॥3॥
ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰਿ ਮਨੁ ਬੇਧਿਆ ਪਿਆਰੇ ਰਤੜੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥
dhirasaT dhaar man bedhiaa piaare rataRe sahaj subhaae ||
D'un seul regard il a transpercé mon cœur, ô bien-aimé : me voici teinte dans le Sahaj (l'équilibre paisible), tout naturellement.
ਸੇਜ ਸੁਹਾਵੀ ਸੰਗਿ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਨਦ ਮੰਗਲ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥
sej suhaavee sa(n)g mil preetam anadh ma(n)gal gun gaae ||
La couche est belle, unie au Bien-aimé : joie et chants de fête, on célèbre ses vertus.
ਸਖੀ ਸਹੇਲੀ ਰਾਮ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਮਨ ਤਨ ਇਛ ਪੁਜਾਏ ॥
sakhee sahelee raam ra(n)g raatee man tan ichh pujaae ||
Compagnes et amies, teintes de l'amour de Ram, voient combler les désirs de l'esprit et du corps.
ਨਾਨਕ ਅਚਰਜੁ ਅਚਰਜ ਸਿਉ ਮਿਲਿਆ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਏ ॥੪॥੨॥੫॥
naanak acharaj acharaj siau miliaa kahanaa kachhoo na jaae ||4||2||5||
Nanak dit : la merveille s'est unie à la Merveille, et l'on n'en peut rien dire. ॥4॥2॥5॥
ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥
bilaaval mahalaa panjavaa ||
Bilaaval, Mahalla 5.
ਬਿਖੈ ਬਨੁ ਫੀਕਾ ਤਿਆਗਿ ਰੀ ਸਖੀਏ ਨਾਮੁ ਮਹਾ ਰਸੁ ਪੀਓ ॥
bikhai ban feekaa tiaag ree sakhe'ee naam mahaa ras peeo ||
Laisse là l'eau fade du poison, ô compagne, et bois la grande saveur du Nom.
ਬਿਨੁ ਰਸ ਚਾਖੇ ਬੁਡਿ ਗਈ ਸਗਲੀ ਸੁਖੀ ਨ ਹੋਵਤ ਜੀਓ ॥
bin ras chaakhe budd giee sagalee sukhee na hovat jeeo ||
Sans y avoir goûté, le monde entier a sombré : l'âme n'y trouve pas la paix.
ਮਾਨੁ ਮਹਤੁ ਨ ਸਕਤਿ ਹੀ ਕਾਈ ਸਾਧਾ ਦਾਸੀ ਥੀਓ ॥
maan mahat na sakat hee kaiee saadhaa dhaasee theeo ||
Ni honneur, ni grandeur, ni pouvoir ne servent : deviens la servante des saints.
ਰਾਗੁ ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੪ ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
raag bilaaval mahalaa panjavaa ghar chauthhaa ikOankaar satigur prasaadh ||
Raag Bilaaval, Mahalla 5, Ghar 4. Un Seul Créateur. Par la grâce du Satguru.
ਏਕ ਰੂਪ ਸਗਲੋ ਪਾਸਾਰਾ ॥
ek roop sagalo paasaaraa ||
Toute l'étendue du monde est la forme de l'Unique.
ਆਪੇ ਬਨਜੁ ਆਪਿ ਬਿਉਹਾਰਾ ॥੧॥
aape banaj aap biauhaaraa ||1||
Lui-même est la marchandise, lui-même le commerce. ॥1॥
ਐਸੋ ਗਿਆਨੁ ਬਿਰਲੋ ਈ ਪਾਏ ॥
aaiso giaan biralo iee paae ||
Rare est celui qui reçoit une telle connaissance.
ਜਤ ਜਤ ਜਾਈਐ ਤਤ ਦ੍ਰਿਸਟਾਏ ॥੧॥
jat jat jaieeaai tat dhirasaTaae ||1||
Où que l'on aille, c'est Lui que l'on voit. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਅਨਿਕ ਰੰਗ ਨਿਰਗੁਨ ਇਕ ਰੰਗਾ ॥
anik ra(n)g niragun ik ra(n)gaa ||
Innombrables couleurs, et pourtant l'Unique, qui est au-delà des attributs, n'a qu'une seule couleur.
ਆਪੇ ਜਲੁ ਆਪ ਹੀ ਤਰੰਗਾ ॥੨॥
aape jal aap hee tara(n)gaa ||2||
Lui-même est l'eau, lui-même la vague. ॥2॥
ਆਪ ਹੀ ਮੰਦਰੁ ਆਪਹਿ ਸੇਵਾ ॥
aap hee ma(n)dhar aapeh sevaa ||
Lui-même est le temple, lui-même le Seva (le service rendu).
ਆਪ ਹੀ ਪੂਜਾਰੀ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਾ ॥੩॥
aap hee poojaaree aap hee dhevaa ||3||
Lui-même est l'officiant, lui-même la divinité. ॥3॥
ਆਪਹਿ ਜੋਗ ਆਪ ਹੀ ਜੁਗਤਾ ॥
aapeh jog aap hee jugataa ||
Lui-même est l'union, lui-même celui qui est uni.
ਨਾਨਕ ਕੇ ਪ੍ਰਭ ਸਦ ਹੀ ਮੁਕਤਾ ॥੪॥੧॥੬॥
naanak ke prabh sadh hee mukataa ||4||1||6||
Le Seigneur de Nanak est à jamais libre. ॥4॥1॥6॥
ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥
bilaaval mahalaa panjavaa ||
Bilaaval, Mahalla 5.
ਆਪਿ ਉਪਾਵਨ ਆਪਿ ਸਧਰਨਾ ॥
aap upaavan aap sadharanaa ||
Lui-même crée, lui-même soutient.
ਆਪਿ ਕਰਾਵਨ ਦੋਸੁ ਨ ਲੈਨਾ ॥੧॥
aap karaavan dhos na lainaa ||1||
Lui-même fait agir, et n'en porte aucune faute. ॥1॥
ਆਪਨ ਬਚਨੁ ਆਪ ਹੀ ਕਰਨਾ ॥
aapan bachan aap hee karanaa ||
Sienne est la parole, sienne l'action.
ਆਪਨ ਬਿਭਉ ਆਪ ਹੀ ਜਰਨਾ ॥੧॥
aapan bibhau aap hee jaranaa ||1||
Sienne la splendeur, et lui seul la porte. ॥1॥ Pause ॥
ਰਹਾਉ ॥
rahaau ||
ਆਪ ਹੀ ਮਸਟਿ ਆਪ ਹੀ ਬੁਲਨਾ ॥
aap hee masaT aap hee bulanaa ||
Lui-même se tait, lui-même parle.
ਆਪ ਹੀ ਅਛਲੁ ਨ ਜਾਈ ਛਲਨਾ ॥੨॥
aap hee achhal na jaiee chhalanaa ||2||
Lui-même échappe à toute ruse : nul ne peut le tromper. ॥2॥
ਆਪ ਹੀ ਗੁਪਤ ਆਪਿ ਪਰਗਟਨਾ ॥
aap hee gupat aap paragaTanaa ||
Lui-même est caché, lui-même se manifeste.
ਆਪ ਹੀ ਘਟਿ ਘਟਿ ਆਪਿ ਅਲਿਪਨਾ ॥੩॥
aap hee ghaT ghaT aap alipanaa ||3||
Lui-même habite chaque cœur, et lui-même demeure détaché. ॥3॥
ਆਪੇ ਅਵਿਗਤੁ ਆਪ ਸੰਗਿ ਰਚਨਾ ॥
aape avigat aap sa(n)g rachanaa ||
Lui-même est l'Insaisissable, lui-même mêlé à sa création.
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸਭਿ ਜਚਨਾ ॥੪॥੨॥੭॥
kahu naanak prabh ke sabh jachanaa ||4||2||7||
Nanak dit : tous les êtres mendient auprès du Seigneur. ॥4॥2॥7॥