Ang 820

ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ॥

bhagat janaa kee benatee sunee prabh aap ||

Dieu lui-même a entendu la supplique de ses fidèles.

ਰੋਗ ਮਿਟਾਇ ਜੀਵਾਲਿਅਨੁ ਜਾ ਕਾ ਵਡ ਪਰਤਾਪੁ ॥੧॥

rog miTai jeevaalian jaa kaa vadd parataap ||1||

Effaçant la maladie, il a rendu la vie, lui dont la gloire est immense. ॥1॥

ਦੋਖ ਹਮਾਰੇ ਬਖਸਿਅਨੁ ਅਪਣੀ ਕਲ ਧਾਰੀ ॥

dhokh hamaare bakhasian apanee kal dhaaree ||

Il a pardonné nos fautes et déployé sa puissance.

ਮਨ ਬਾਂਛਤ ਫਲ ਦਿਤਿਅਨੁ ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥੨॥੧੬॥੮੦॥

man baa(n)chhat fal dhitian naanak balihaaree ||2||16||80||

Il a donné les fruits que le cœur désirait ; Nanak s'offre en sacrifice. ॥2॥16॥80॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

bilaaval mahalaa panjavaa ||

Bilaaval, Mahalla 5 ॥

ਅਪਣੇ ਬਾਲਕ ਆਪਿ ਰਖਿਅਨੁ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰਦੇਵ ॥

apane baalak aap rakhian paarabraham gurdhev ||

Le Paarbrahm (le Seigneur suprême), le Guru divin, a lui-même protégé ses enfants.

ਸੁਖ ਸਾਂਤਿ ਸਹਜ ਆਨਦ ਭਏ ਪੂਰਨ ਭਈ ਸੇਵ ॥੧॥

sukh saa(n)t sahaj aanadh bhe pooran bhiee sev ||1||

Paix, sérénité, Sahaj (l'équilibre naturel) et joie sont venus ; le service est accompli. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੇਵਤ ਸੇਵਿ ਸੇਵਿ ਸਾਧ ਸੇਵਉ ਸਦਾ ਕਰਉ ਕਿਰਤਾਏ ॥

sevat sev sev saadh sevau sadhaa karau kirataae ||

Servir, servir, servir encore : que je serve les saints et fasse toujours cette œuvre.

ਅਭੈ ਦਾਨੁ ਪਾਵਉ ਪੁਰਖ ਦਾਤੇ ਮਿਲਿ ਸੰਗਤਿ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੧॥

abhai dhaan paavau purakh dhaate mil sa(n)gat har gun gaae ||1||

Que je reçoive du Donateur le don de l'intrépidité, et qu'en rejoignant la Sangat (l'assemblée des fidèles) je chante les vertus du Har. ॥1॥

ਰਸਨਾ ਅਗਹ ਅਗਹ ਗੁਨ ਰਾਤੀ ਨੈਨ ਦਰਸ ਰੰਗੁ ਲਾਏ ॥

rasanaa ageh ageh gun raatee nain dharas ra(n)g laae ||

Que ma langue soit imprégnée des vertus de l'Insaisissable, et mes yeux épris de ton Darshan (la vision du divin).

ਹੋਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦੀਨ ਦੁਖ ਭੰਜਨ ਮੋਹਿ ਚਰਣ ਰਿਦੈ ਵਸਾਏ ॥੨॥

hoh kirapaal dheen dhukh bha(n)jan moh charan ridhai vasaae ||2||

Sois miséricordieux, toi qui brises la peine des humbles : que tes pieds habitent mon cœur. ॥2॥

ਸਭਹੂ ਤਲੈ ਤਲੈ ਸਭ ਊਪਰਿ ਏਹ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦ੍ਰਿਸਟਾਏ ॥

sabhahoo talai talai sabh uoopar eh dhirasaT dhirasaTaae ||

Plus bas que tous, et tous au-dessus de moi : donne-moi ce regard-là.

ਅਭਿਮਾਨੁ ਖੋਇ ਖੋਇ ਖੋਇ ਖੋਈ ਹਉ ਮੋ ਕਉ ਸਤਿਗੁਰ ਮੰਤ੍ਰੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥੩॥

abhimaan khoi khoi khoi khoiee hau mo kau satigur ma(n)tr dhiraRaae ||3||

Perdre l'orgueil, le perdre, le perdre encore, l'avoir enfin tout perdu : que le Satguru enracine en moi son enseignement. ॥3॥

ਅਤੁਲੁ ਅਤੁਲੁ ਅਤੁਲੁ ਨਹ ਤੁਲੀਐ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਕਿਰਪਾਏ ॥

atul atul atul neh tuleeaai bhagat vachhal kirapaae ||

Incommensurable, incommensurable, incommensurable : il ne peut être pesé ; miséricordieux, il chérit la Bhagti (la dévotion).

ਜੋ ਜੋ ਸਰਣਿ ਪਰਿਓ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਅਭੈ ਦਾਨੁ ਸੁਖ ਪਾਏ ॥੪॥੧॥੮੧॥

jo jo saran pario gur naanak abhai dhaan sukh paae ||4||1||81||

Quiconque entre au refuge, ô Nanak, du Guru reçoit le don de l'intrépidité et la paix. ॥4॥1॥81॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

bilaaval mahalaa panjavaa ||

Bilaaval, Mahalla 5.

ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਤੂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰੈ ॥

prabh jee too mere praan adhaarai ||

Ô Prabhu, tu es le soutien de mon souffle.

ਨਮਸਕਾਰ ਡੰਡਉਤਿ ਬੰਦਨਾ ਅਨਿਕ ਬਾਰ ਜਾਉ ਬਾਰੈ ॥੧॥

namasakaar dda(n)ddaut ba(n)dhanaa anik baar jaau baarai ||1||

Je m'incline, je me prosterne de tout mon long, je te salue ; mille fois je m'offre à toi. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਊਠਤ ਬੈਠਤ ਸੋਵਤ ਜਾਗਤ ਇਹੁ ਮਨੁ ਤੁਝਹਿ ਚਿਤਾਰੈ ॥

uooThat baiThat sovat jaagat ih man tujheh chitaarai ||

Debout ou assis, endormi ou éveillé, ce cœur ne cesse de penser à toi.

ਸੂਖ ਦੂਖ ਇਸੁ ਮਨ ਕੀ ਬਿਰਥਾ ਤੁਝ ਹੀ ਆਗੈ ਸਾਰੈ ॥੧॥

sookh dhookh is man kee birathaa tujh hee aagai saarai ||1||

Joies, peines et tourments de ce cœur, c'est devant toi seul qu'il les dépose. ॥1॥

ਤੂ ਮੇਰੀ ਓਟ ਬਲ ਬੁਧਿ ਧਨੁ ਤੁਮ ਹੀ ਤੁਮਹਿ ਮੇਰੈ ਪਰਵਾਰੈ ॥

too meree oT bal budh dhan tum hee tumeh merai paravaarai ||

Tu es mon abri, ma force, mon intelligence et ma richesse ; tu es toute ma famille.

ਜੋ ਤੁਮ ਕਰਹੁ ਸੋਈ ਭਲ ਹਮਰੈ ਪੇਖਿ ਨਾਨਕ ਸੁਖ ਚਰਨਾਰੈ ॥੨॥੨॥੮੨॥

jo tum karahu soiee bhal hamarai pekh naanak sukh charanaarai ||2||2||82||

Ce que tu fais est bon pour moi ; à contempler tes pieds, Nanak trouve la paix. ॥2॥2॥82॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥

bilaaval mahalaa panjavaa ||

Bilaaval, Mahalla 5 ॥

ਸੁਨੀਅਤ ਪ੍ਰਭ ਤਉ ਸਗਲ ਉਧਾਰਨ ॥

suneeat prabh tau sagal udhaaran ||

On entend dire, ô Dieu, que tu sauves le monde entier.

ਮੋਹ ਮਗਨ ਪਤਿਤ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰਾਨੀ ਐਸੇ ਮਨਹਿ ਬਿਸਾਰਨ ॥੧॥

moh magan patit sa(n)g praanee aaise maneh bisaaran ||1||

Mais le mortel, noyé dans l'attachement, en compagnie de ceux qui sont tombés, t'oublie ainsi dans son cœur. ॥1॥ Pause ॥

ਰਹਾਉ ॥

rahaau ||

ਸੰਚਿ ਬਿਖਿਆ ਲੇ ਗ੍ਰਾਹਜੁ ਕੀਨੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਮਨ ਤੇ ਡਾਰਨ ॥

sa(n)ch bikhiaa le graahaj keenee a(n)mrit man te ddaaran ||

Il amasse le poison et le tient serré, tandis qu'il rejette l'Amrit (le nectar d'immortalité) hors de son esprit.

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਲੋਭ ਰਤੁ ਨਿੰਦਾ ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਬਿਦਾਰਨ ॥੧॥

kaam karodh lobh rat ni(n)dhaa sat sa(n)tokh bidhaaran ||1||

Épris de désir, de colère, d'avidité et de calomnie, il déchire en lui la vérité et le contentement. ॥1॥

ਇਨ ਤੇ ਕਾਢਿ ਲੇਹੁ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਹਾਰਿ ਪਰੇ ਤੁਮੑ ਸਾਰਨ ॥

ein te kaadd leh mere suaamee haar pare tum(h) saaran ||

Tire-moi de tout cela, ô mon Maître ; épuisé, je tombe à ton refuge.

ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀ ਪ੍ਰਭ ਪਹਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਰੰਕ ਤਾਰਨ ॥੨॥੩॥੮੩॥

naanak kee bena(n)tee prabh peh saadhasa(n)g ra(n)k taaran ||2||3||83||

Telle est la supplique de Nanak devant Dieu : dans la Saadh Sangat (la compagnie des saints), même les plus démunis sont portés au-delà. ॥2॥3॥83॥