Ang 87

ਗੁਰਮਤੀ ਜਮੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਾਕੈ ਸਾਚੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥

gurmatee jam joh na saakai saachai naam samaiaa ||

Par l'enseignement du Guru, Jam (le messager de la mort) ne peut le fixer du regard ; il est absorbé dans le Vrai Nom.

ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤੈ ਕਰਤਾ ਜੋ ਭਾਵੈ ਸੋ ਨਾਇ ਲਾਇਆ ॥

sabh aape aap varatai karataa jo bhaavai so nai laiaa ||

Le Créateur Lui-même agit en tout ; celui qui Lui plaît, Il l'attache au Nom.

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਨਾਮੁ ਲਏ ਤਾ ਜੀਵੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਖਿਨੁ ਮਰਿ ਜਾਇਆ ॥੨॥

jan naanak naam le taa jeevai bin naavai khin mar jaiaa ||2||

Le serviteur Nanak vit lorsqu'il prononce le Nom ; sans le Nom, en un instant il meurt. ॥2॥

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਇਆ ਤਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥

gur poorai har naam dhiRaiaa tin vichahu bharam chukaiaa ||

Le Guru parfait a implanté le Nom du Har (le Nom de Dieu) et a chassé le doute du dedans.

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਗਾਈ ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਮਗੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥

raam naam har keerat gaiee kar chaanan mag dhikhaiaa ||

Chantant le Nom de Ram et le Kirtan (le chant des louanges divines) du Har, il a fait la lumière et montré le chemin.

ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸਾਇਆ ॥

haumai maar ek liv laagee a(n)tar naam vasaiaa ||

Tuant le Haumai (l'ego, l'orgueil du « moi »), l'amour se fixe sur l'Unique, et le Nom vient habiter au-dedans.

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਦੀਬਾਣ ਸਿਉ ਸੋ ਸਭਨੀ ਦੀਬਾਣੀ ਮਿਲਿਆ ॥

jo miliaa har dheebaan siau so sabhanee dheebaanee miliaa ||

Celui qui est admis à la cour du Har (le Nom de Dieu) est reçu à toutes les cours.

ਜਿਥੈ ਓਹੁ ਜਾਇ ਤਿਥੈ ਓਹੁ ਸੁਰਖਰੂ ਉਸ ਕੈ ਮੁਹਿ ਡਿਠੈ ਸਭ ਪਾਪੀ ਤਰਿਆ ॥

jithai oh jai tithai oh surakharoo us kai muh ddiThai sabh paapee tariaa ||

Où qu'il aille il est honoré ; à la vue de son visage, tous les pécheurs sont sauvés.

ਓਸੁ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਨਾਮੋ ਪਰਵਰਿਆ ॥

os a(n)tar naam nidhaan hai naamo paravariaa ||

En lui est le trésor du Naam (le Nom divin) ; par le Nom seul il est exalté.

ਨਾਉ ਪੂਜੀਐ ਨਾਉ ਮੰਨੀਐ ਨਾਇ ਕਿਲਵਿਖ ਸਭ ਹਿਰਿਆ ॥

naau poojeeaai naau ma(n)neeaai nai kilavikh sabh hiriaa ||

Adorons le Nom, croyons au Nom ; par le Nom tous les péchés sont effacés.

ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਸੇ ਅਸਥਿਰੁ ਜਗਿ ਰਹਿਆ ॥੧੧॥

jinee naam dhiaaiaa ik man ik chit se asathir jag rahiaa ||11||

Ceux qui ont médité le Nom d'un seul cœur, d'une seule pensée, demeurent stables en ce monde. ॥11॥

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

ਆਤਮਾ ਦੇਉ ਪੂਜੀਐ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥

aatamaa dheau poojeeaai gur kai sahaj subhai ||

Adorons l'Âme divine dans le Sahaj (l'équilibre paisible) et l'amour du Guru.

ਆਤਮੇ ਨੋ ਆਤਮੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਹੋਇ ਤਾ ਘਰ ਹੀ ਪਰਚਾ ਪਾਇ ॥

aatame no aatame dhee prateet hoi taa ghar hee parachaa pai ||

Quand l'âme prend confiance en l'Âme suprême, elle trouve la connaissance en sa propre demeure.

ਆਤਮਾ ਅਡੋਲੁ ਨ ਡੋਲਈ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਇ ਸੁਭਾਇ ॥

aatamaa addol na ddoliee gur kai bhai subhai ||

L'âme devient inébranlable et ne vacille plus, par l'amour du Guru.

ਗੁਰ ਵਿਣੁ ਸਹਜੁ ਨ ਆਵਈ ਲੋਭੁ ਮੈਲੁ ਨ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

gur vin sahaj na aaviee lobh mail na vichahu jai ||

Sans le Guru, le Sahaj ne vient pas, et la souillure de l'avidité ne quitte pas le dedans.

ਖਿਨੁ ਪਲੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥

khin pal har naam man vasai sabh aThasaTh teerath nai ||

Si un seul instant le Nom du Har (le Nom de Dieu) habite le cœur, c'est comme se baigner aux soixante-huit tiirath (lieux saints de pèlerinage).

ਸਚੇ ਮੈਲੁ ਨ ਲਗਈ ਮਲੁ ਲਾਗੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥

sache mail na lagiee mal laagai dhoojai bhai ||

Le Vrai n'est jamais souillé ; la souillure s'attache par l'amour de la dualité.

ਧੋਤੀ ਮੂਲਿ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥

dhotee mool na utarai je aThasaTh teerath nai ||

Cette souillure ne s'en va nullement, même en se baignant aux soixante-huit tiirath.

ਮਨਮੁਖ ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਭੁ ਦੁਖੋ ਦੁਖੁ ਕਮਾਇ ॥

manmukh karam kare aha(n)kaaree sabh dhukho dhukh kamai ||

Le Manmukh (celui qui suit son ego) accomplit ses rites dans l'orgueil et ne récolte que peine sur peine.

ਨਾਨਕ ਮੈਲਾ ਊਜਲੁ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਸਤਿਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

naanak mailaa uoojal taa theeaai jaa satigur maeh samai ||1||

Ô Nanak, le souillé ne devient pur que lorsqu'il se fond dans le vrai Guru. ॥1॥

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

ਮਨਮੁਖੁ ਲੋਕੁ ਸਮਝਾਈਐ ਕਦਹੁ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਇ ॥

manmukh lok samajhaieeaai kadhahu samajhaiaa jai ||

On a beau instruire le Manmukh (celui qui suit son ego), jamais il ne se laisse instruire.

ਮਨਮੁਖੁ ਰਲਾਇਆ ਨਾ ਰਲੈ ਪਇਐ ਕਿਰਤਿ ਫਿਰਾਇ ॥

manmukh ralaiaa naa ralai piaai kirat firai ||

Le manmukh, qu'on veut mêler aux bons, ne se mêle pas ; il erre selon ses actes passés.

ਲਿਵ ਧਾਤੁ ਦੁਇ ਰਾਹ ਹੈ ਹੁਕਮੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

liv dhaat dhui raeh hai hukamee kaar kamai ||

L'amour de Dieu et la course après le monde sont deux voies ; chacun agit selon le Hukam (l'Ordre divin).

ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਣਾ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਸਬਦਿ ਕਸਵਟੀ ਲਾਇ ॥

gurmukh aapanaa man maariaa sabadh kasavaTee lai ||

Le Gurmukh (celui tourné vers le Guru) a maîtrisé son esprit, l'éprouvant à la pierre de touche du Shabad (la Parole du Guru).

ਮਨ ਹੀ ਨਾਲਿ ਝਗੜਾ ਮਨ ਹੀ ਨਾਲਿ ਸਥ ਮਨ ਹੀ ਮੰਝਿ ਸਮਾਇ ॥

man hee naal jhagaRaa man hee naal sath man hee ma(n)jh samai ||

C'est avec l'esprit qu'il lutte, avec l'esprit qu'il tient conseil, et dans l'esprit même il s'absorbe.

ਮਨੁ ਜੋ ਇਛੇ ਸੋ ਲਹੈ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥

man jo ichhe so lahai sachai sabadh subhai ||

Tout ce que l'esprit désire, il l'obtient par l'amour du Vrai Shabad.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦ ਭੁੰਚੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

a(n)mirat naam sadh bhu(n)cheeaai gurmukh kaar kamai ||

On savoure toujours l'Amrit (le nectar d'immortalité) du Naam, en accomplissant l'œuvre du Gurmukh.

ਵਿਣੁ ਮਨੈ ਜਿ ਹੋਰੀ ਨਾਲਿ ਲੁਝਣਾ ਜਾਸੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥

vin manai j horee naal lujhanaa jaasee janam gavai ||

Qui lutte contre autre chose que son propre esprit perdra sa vie.

ਮਨਮੁਖੀ ਮਨਹਠਿ ਹਾਰਿਆ ਕੂੜੁ ਕੁਸਤੁ ਕਮਾਇ ॥

manmukhee manahaTh haariaa kooR kusat kamai ||

Le manmukh, par l'entêtement, a perdu ; il n'agit que dans le mensonge et la fraude.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਨੁ ਜਿਣੈ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

gur parasaadhee man jinai har setee liv lai ||

Par la grâce du Guru, il conquiert son esprit et fixe son amour sur le Har.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ਮਨਮੁਖਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥੨॥

naanak gurmukh sach kamaavai manmukh aavai jai ||2||

Ô Nanak, le Gurmukh pratique la Vérité ; le manmukh va et vient dans les renaissances. ॥2॥

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauri :

ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਤ ਸੁਣਹੁ ਜਨ ਭਾਈ ਹਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਇਕ ਸਾਖੀ ॥

har ke sa(n)t sunahu jan bhaiee har satigur kee ik saakhee ||

Saints du Har, écoutez, ô humbles frères, ce témoignage du Har et du vrai Guru.

ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਭਾਗੁ ਹੋਵੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਤਿਨਿ ਜਨਿ ਲੈ ਹਿਰਦੈ ਰਾਖੀ ॥

jis dhur bhaag hovai mukh masatak tin jan lai hiradhai raakhee ||

Celui dont la destinée est inscrite au front depuis l'origine, celui-là le reçoit et le garde en son cœur.

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਸਰੇਸਟ ਊਤਮ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਸਹਜੇ ਚਾਖੀ ॥

har a(n)mirat kathaa saresaT uootam gur bachanee sahaje chaakhee ||

Le récit d'Amrit (le nectar) du Har, sublime et suprême, se goûte en Sahaj (l'équilibre serein) par la parole du Guru.

ਤਹ ਭਇਆ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਮਿਟਿਆ ਅੰਧਿਆਰਾ ਜਿਉ ਸੂਰਜ ਰੈਣਿ ਕਿਰਾਖੀ ॥

teh bhiaa pragaas miTiaa a(n)dhiaaraa jiau sooraj rain kiraakhee ||

Alors la lumière se lève et les ténèbres s'effacent, comme le soleil dissipe la nuit.

ਅਦਿਸਟੁ ਅਗੋਚਰੁ ਅਲਖੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸੋ ਦੇਖਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਖੀ ॥੧੨॥

adhisaT agochar alakh nira(n)jan so dhekhiaa gurmukh aakhee ||12||

L'Invisible, l'Insaisissable, l'Imperceptible, Niranjan (l'Immaculé) — le Gurmukh (l'être tourné vers le Guru) Le voit de ses yeux. ॥12॥